உட்கப் படாஅர் ஒளியிழப்பர்

மது இன்று கைக்கெட்டும் தூரத்தில் புழங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. என்னுடைய பதின்ம வயதுகளில்  இதுபோல இருந்ததில்லை. அன்று சடங்குகளும், திருவிழாக்களும் அவற்றுக்கேயான அறங்களோடும், கேளிக்கைகளோடுமே நடந்தேறின. ஆனால் இன்று அப்படி இல்லை . சாவு வீடு என்றாலும் திருமண வீடு என்றாலும் இன்று மதுக்கோப்பைகளின் சப்தங்கள் இன்றி சாத்தியம் இல்லை. அனைத்து சடங்குகளும் மதுவின் கண்ணிகளால் பிணைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அக்கண்ணிகளை அவிழ்த்துக் கொண்டு வெளியேற வேண்டும் என்ற பிரக்ஞை சிறுதும் இன்றி இளைஞர் சமுதாயம் திரையரங்க வாயில்களில் காத்துக் கிடக்கிறது.

        முதலில் ஒரு தாயைப்  போல நுழையும் மது, பின் நண்பனைப் போல தோளில் கைபோடுகிறது. அடுத்து காதலியைப் போல நாடி நரம்புகளையெல்லாம் முறுக்கேற்றுகிறது. இறுதியில் பேயுருக்கொண்டு முற்றிலும் அழித்து நாசமாக்கி  அமைதி கொள்கிறது.

        குடியினால் யவரும் இறப்பதில்லை எனும் வாதங்கள் முனை மழுங்கியன. அவற்றுக்கு எவ்வித அர்த்தங்களும் இருப்பதில்லை. குஷ்வந்த் சிங் குடித்துக் கொண்டே இருந்தாரே என ஏகடியம் பேசுவோர்களின்  பார்வைகள் கோளாறானவை. நானுமேகூட குடியால் நொடிந்த குடும்பத்தின் எச்சம்தான்.

        அறிவை மட்டுப்படுத்தி, நடத்தையை சிதைத்து, ஆளுமையை சீர்குலைத்துப் போடுகிற பெரும் காரியத்தை மது மெல்லச் செய்கிறது. “ சும்மா ஜாலிக்குதான் குடிக்கிறேன்”  எனும் வார்த்தைகளைச் சொல்லி மதுக்குவளையை எடுத்தவர்களுள்  மீண்டு வந்தது மிக மிகச் சொற்பமே.

        இன்றைய நடைமுறை வாழ்க்கையின் அனைத்து கனங்களும் மதுவைக் கொண்டு நிரப்பிக் கொள்ள தன்னுடைய சகல விதமான கதவுகளையும் திறந்தே வைத்திருக்கின்றன. இருள் விலகாத காலையில் எழுந்து, பயன்படுத்தி தூக்கி எறியும் பிளாஸ்டிக் தம்ளர்களையும் , தண்ணீர் பாக்கெட்களையும் எவ்வித கூச்சமுமின்றி வாங்கிச் செல்லும் இன்றைய இளம் தலைமுறையை தினமும் பார்க்க முடிகிறது. இவர்கள் அனைவரும் மாணவப் பருவத்திலிருந்து நேரடியாக மதுவின் பிடிக்குள்  வந்து சேர்ந்திருப்பவர்கள். குடிப்பதற்கான அனேக காரணங்கள் இவர்கள் கைவசம் இருக்கின்றன.

        பெரும்பாலான வாகன விபத்துகள் , வன்புணர்ச்சிகள் எவற்றால்  நிகழ்கின்றன என ஆழ்ந்து யோசிக்கும் போது, சமூகத்தில் இன்று தாராளமாக சந்தைப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்ற மதுக்கூடங்களின் வாயில்களில் அவ்வினாக்கள் தலைகவிழ்ந்து நிற்க வைக்கப்பட்டிருப்பதை காண முடியும். அடுத்து வரும் பத்தாண்டுகளில் தமிழக இளைஞர்கள் பெரும்பாலானோர் கணைய அழற்சி நோய்க்கு ஆட்படுவர் என அழுத்தமாக கூறும்  ஒரு ஆய்வை நாம் சாதாரணமாக கடந்து சென்று விட முடியாது. அதன் பொருட்டு பொதுச் சுகாதாரத்திற்கு நம்முடைய அரசாங்கம் பெரும் தொகையை செலவிட வேண்டியிருக்கும் என்றும் அவ்வாய்வு கூறுகிறது.

ஜப்பானிய எழுத்தாளர் ஹாருகி முரகாமி உடல் நலத்தை பேணுவது படைப்பாளிக்கு ஏன் அவசியமானது என்பது குறித்து பல நேர்காணல்களில் வலியுறுத்திக் கூறியிருக்கிறார். மேலும் அவர் ஒரு மராத்தான் ஓட்டப்பந்தய வீரரும் கூட. அதைப்பற்றி அவர் ‘ What we Talk About When we Talk About Running ‘ எனும் தலைப்பில் சுவாரசியமான புத்தகம் ஒன்றையும் எழுதியிருக்கிறார்.

        உடலை திடமாக பேணாத படைப்பாளர்களால் , தன் படைப்பு சார்ந்த சவால்களை எதிர்கொண்டு முன்னேறிச் செல்வது இயலாத காரியம். இலக்கியம் சார்ந்த அரங்க செற்பாடுகள் பெரிதும் மதுவை மையமாகக் கொண்டே திட்டமிடப்படுகின்றன. இதுபோன்ற முகாம்களில் கடந்த பத்தாண்டுகளில் சொல்லிக் கொள்ளும் படியான சிறு உரையாடல் கூட நடைபெற்றதில்லை என்பது கண்கூடு. இலக்கியத்தின் ஏகலைவர்கள் என்று மார்தட்டிக் கொண்டு மேலும் கூடுதலான எடைகளைக் கொண்ட படைப்புகளை உருவாக்கி கொண்டிருக்கும் ஆகிருதிகளுக்கு உதவும் பொருட்டு பிரதி சார்ந்த விவாதங்களை முன்னெடுக்க சில இலக்கிய விமர்சன பிரதிநிதிகள் இருக்கின்றனர். பந்தல் கால் நடுவதில் இருந்து அவர்கள் கச்சிதமாக தங்களுக்கு இடப்பட்ட பணியை தொடங்குகின்றனர். அப்பணி நெடுகிலும் மதுப்போத்தல்கள் உருள்கிற சப்தம் பின்னணி இசையைப்போல தொடர்கிறது.

        மதுவைத் துணைகொண்டு இன்றைய சூழலில் அறத்தோடு நிற்கமுடியுமா? உண்மையில் இப்புள்ளியில் இருந்து தான் நாம் யோசிக்கத் தொடங்க வேண்டும்.

என் ஊர்: கண்டாச்சிபுரம்

என் ஊர் அங்குராயநத்தம், மடவிளாகம், கண்டாச்சிபுரம் என மூன்று பகுதிகளாக பிரிந்திருந்தாலும் வெளியில் சொல்லிக் கொள்ளும்போது கண்டாச்சிபுரத்துக்காரன் என்று சொல்லிக் கொள்ளவதையே நாங்கள் எல்லோரும் விரும்புகிறோம்.கண்டராதித்த சோழபுரம் என்பதே நாளடைவில் மாறி கண்டாச்சிபுரம் என ஆகி விட்டது என்று இன்றளவும் பெரியவர்கள் பெருமைபடப் பேசிக் கொண்டிருப்பதை கேட்கமுடியும். இங்கிருக்கும் இராமநாதீஸ்வரர் சீதையை மீட்க இலங்கை செல்லும் வழியில் ராமனால் உருவாக்கப்பட்டு பூஜிக்கப்பட்டதாக ஓர் ஐதீகமும் நிலவிக்கொண்டிருக்கிறது.



பெரிதும் என் பால்யம் அங்குராயநத்தம் சார்ந்ததாகவே இருக்கிறது. அங்கிருக்கும் கண்கொடுத்த விநாயகர் கோவிலும் சிவன் கோவிலுமே கதியாகக் கிடந்த நாட்கள் அவை. என் தாய்வழி தாத்தாவுடன் கழனிக்கு செல்லும் போதெல்லாம் பச்சை தென்னை மட்டையில் கிலுகிலுப்பை செய்து கொடுத்து நிலக்கடலை விளைச்சலுக்கு நடுவில் போடப்பட்டிருக்கும் பரண் மீது உட்கார வைத்துவிட்டு அவர் நிலத்தில் இறங்கி வேலை செய்வார். ஒவ்வொரு வெள்ளாமையிலும் ஊருக்கு தெற்கே நீண்டு கிடக்கும் வலமோட்டுப்பாறையில் தான் கதிர் அடிப்பு நடக்கும். தொடர்ச்சியாக மாடுகளைப்பூட்டி அறுத்த கம்பங்கதிர்களை அடிக்கும் காட்சி ஓர் ஓவியத்தைப்போல மனதில் அவ்வளவு துள்ளியமாக தேங்கிக் கிடக்கிறது.

என்னுடன் சேர்ந்து என் ஊரும் வளர்ந்திருக்கிறது என்பதை இப்போது உணரமுடிகிறது. தொடக்கப்பள்ளியில் பயின்ற நாட்களில் சத்துணவாக ஒன்றிய அலுவலகத்தில் சமைக்கப்பட்டு கொண்டுவரப்பட்ட கோதுமைச் சாதம் போடுவார்கள். அதை தூக்கு வாலியில் வாங்கிக் கொண்டு தாம்புக்கயிறை நீளமாக பிணைத்து பேருந்தாக எண்ணி அதற்குள் நின்றபடி முருகவேல் அண்ணா ஓட்ட, அவரைத் தொடர்ந்து திருநாவுக்கரசு மாமா, முருகதாஸ், சரணவன், ரவி அண்ணன்கள், பூங்கொடி, சுந்தரி, சுடர் அக்காக்கள் ஆகியோருடன் நானும் ஊரின் வடதிசையில் இருக்கும் முருகன் கோயிலுக்கு சுற்றுளா செல்வோம். மலையில் தனித்திருக்கும் முருகன் கோவிலை அடைந்து கொண்டுவந்திருந்த சாதத்தை வட்டமாக அமர்ந்து சாப்பிட்டுவிட்டு, பொழுது சாய வீடு திரும்புவோம், இன்று முருகன் கோயில் ஊருக்கு ஒதுக்கு புறமாக இல்லை. கோயிலைச் சுற்றி விரிந்திருந்த விளைநிலங்கள் முழுக்க இன்று கான்கிரீட் வீடுகள் உயர்ந்து நிற்கின்றன.அன்று என்னுடன் பேருந்தில் பயணித்தவர்களில் பெரும்பான்மையோர் வேலையின் பொருட்டு தமிழகத்தின் பல்வேறு ஊர்களில் தஞ்சமடைந்திருக்கின்றனர்.

கோடை விடுமுறையில் வீட்டுத் தோட்டத்தில் பூவரச மரத்தில் எப்போதும் ஊஞ்சல் ஆடிக்கொண்டே இருக்கும்.வெவ்வேறு ஊர்களில் இருந்து விடுமுறையைக் கழிக்க வரும் பெரியப்பா சித்தப்பா சகோதரர்களுடன் முறைவைத்து அதில் ஆடுவோம். ஆனந்தி,பூங்கொடி,சுந்தரி, சுடர், தெய்வாணை ஆகியோர் கூட்டாஞ்சோறு ஆக்குவர்.அம்பலவாணன்,ஞானம் மற்றும் திருநாவுக்கரசு மாமாக்களின் தலைமையில் சிலர் அரிதாரம் பூசிக்கொண்டு நாடகம் நடத்துவார்கள். ஏதோ காரணத்திற்காக ஒரு முறை நாடகம் நடந்து கொண்டிருந்தபோது என் தாத்தா ஒரு கோலை எடுத்துக் கொண்டு கோபத்தோடு கத்தியபடி இவர்களைத் தெறுத்த, சூரபத்மன், நாரதர், பெண்வேடம் போட்டவர்கள் என ஒருவர் பின் ஒருவராக இவர்கள் வேஷத்தை களைக்காமல் தெருத்தெருவாக ஓடிய அந்த காட்சி இன்றும் என் மனதில் பசுமை மாறாமல் அப்படியே கிடக்கிறது.

ஆடியும் சித்திரை மாதமும் வந்தால் போதும் விழாவிற்கு பஞ்சம் இருக்காது. பொன்னுரங்கம் ஜமாதான் நாடகம் போடுவார்கள். பொன்னுரங்கம் பெண் வேடம் போட்டு வந்தால் நிஜபெண்ணைப்போலவே இருக்கும். நாடகத்தைக் காண முன் கூட்டியே சென்று மேடை அருகில் பாயையோ, சாக்கையோ போட்டுவிட்டு, ஊறவைத்து அவித்த புளியங்கொட்டைகளை சாப்பிட்டுக் கொண்டே உறங்கிவிடுவோம். வழக்கம்போல அதிகாலையில் பாட்டி எங்களை எழுப்புவதோடு நாடகம் முடிவுக்கு வந்திருக்கும். மழைப்பொய்த்த ஆண்டுகளில் மழைவேண்டி முருகவேல் அண்ணன் தலைமையில் கொடும்பாவி இழுத்துக்கொண்டு சென்றிருக்கிறோம். குள்ளு வாத்தியார் மாமா வீட்டு கொடுக்காப்புளி மரத்தில் தெரியாமல் கொடுக்காப்புளி பறித்து மாட்டிக்கொண்டு திட்டும் அடியும் வாங்கி இருக்கிறோம்.

பால்யத்தின் எந்தவொரு மார்கழியின் அதிகாலைகளையும் இப்போதும் மறக்க முடியாமல் மனம் கிடந்து தவிக்கிறது. அதிகாலையில் சத்சங்கத்தினர் அருட்பா பாடிக்கொண்டு வருவர். டிசம்பர் பூ பூக்காத வீடுகளே ஊரில் இல்லை எனும் விதமாக பூப்பறித்துக் கொண்டிருக்கும் பணி படர்ந்த பெண்களின் கரங்கள் மனத் திரையில் குறுக்கும் நெடுக்குமாக இப்போதும் அலைந்துகொண்டிருக்கின்றன. கூந்தலில் நீர் சொட்டச் சொட்ட பூக்கோளமிடும் பேரழகிகள் வாழ்ந்த காலமது. சிமெண்ட் பாவிய தெருவில் சுண்ணாம்பு கட்டியால் கோலமிடும் இன்றைய யுவதிகளுக்கு தெரியுமா இழப்பின் சோகம்? தன்னோடு படித்த தோழியின் நினைவாக வகுப்பறையில் அவள் அமர்திருந்த இட்த்தில் ஒற்றைச் செம்பருத்தி வைத்து அழகுபார்த்த கவிஞர் கண்டராதித்தனின் மனம் இன்று எத்தனை பேருக்கு வாய்த்திருக்கிறது.

இப்போதைய என் ஊருக்கும் என் பால்யத்தில் தேங்கியிருக்கும் என் ஊருக்கும் எத்தனையோ வித்தியாசங்கள் உருவாகி விட்டிருக்கிறது ஊரின் மத்தியில், பாப்பான் குளத்தருகே இருந்த பெரிய புளியந்தோப்பு அறவே இல்லை. பச்சப்புள்ளாகுளமும், சக்கரக்குளமும் நாகரீகம், வளர வளர தங்களை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தூர்த்துக்கொள்ளத் தொடங்கின. ஊரின் பிரதான தொழிலாக இருந்த நெசவுத்தொழில் கண்முன்பாகவே காணாமல் போன அவலமும் நெஞ்சை விட்டு அகல மறுக்கிறது.தெருக்களில் படுத்துக்கொண்டு கேட்ட கன்னிமார் கதைகளும், நல்ல தங்காள் கதைகளும் இன்று கேட்க முடியாதபடி வெகு தொலைவிற்கு சென்றுவிட்டன. திண்ணைகளும் தெருக்களும் இல்லாத ஊரை கதைகள் ஒருபோதும் விரும்புவதில்லை எனும் உண்மை இன்னும் நமக்கு உரைக்கவே இல்லை. பொரிமாவு, முறுக்கு , அதிரசம் என சாப்பிட்டு வளர்ந்த எங்களின் பிள்ளைகள் இன்று பாக்கெட்டுகளில் அடைக்கப்பட்ட உணவுகளுக்கு அடிமையாகி இருப்பதிலிருந்து என் ஊரின் முகம் மாறி இருப்பதை நன்றாக உணர்ந்து கொள்ள முடிகிறது. எவ்வளவுதான் ஊர் வளர்ந்து, நாகரீகமாக மாறி விட்டிருந்தாலும் கூட, பால்யத்தில் கேட்ட கிலுகிலுப்பை சத்தத்திற்கும் தோட்டத்து பூவரச மர ஊஞ்சலுக்கும் மார்கழி மாதத்து பூக்கோலத்திற்கும் ஏங்கவே செய்கிறது மனது.

**********************
நிழற்படங்கள்: கண்டராதித்தன்
( ஆனந்த விகடனின் இணைப்பான என் விகடனில் ”என் ஊர் அங்குராயநத்தம்” எனும் தலைப்பில் வெளியான கட்டுரையின் முழுவடிவம் இது)

சங்கமம் 2011

கடந்த 8.5.2011 அன்று கண்டாச்சிபுரத்தில் 1983-84ஆம் ஆண்டு கண்டாச்சிபுரம் மேல் நிலைப் பள்ளியில் பத்தாம் வகுப்பு படித்த மாணவர்களின் ஒன்றுகூடல் நிகழ்ந்தது.

தாங்கள் படித்த முதல் வகுப்பு ஆசிரியரில் இருந்து பத்தாம் வகுப்பு போதித்த ஆசிரியர்கள் வரை அனைவரையும் விழாவிற்கு அழைத்து வந்திருந்தனர் விழாவின் அமைப்பாளர்களான சு.திருநாவுக்கரசு, ஞான.சந்திரசேகரன் மற்றும் எல்.குமரவேல் எனும் முன்னாள் மாணவர்கள்.

பயிற்றுவித்த அனைத்து ஆசிரியர்களுக்கும் பாராட்டு செய்யப்பட்டது.மேலும் பயின்ற பள்ளிகளுக்கு நினைவுக் கேடயமும் வழங்கி சிறப்புச் செய்யப்பட்டது.

நெகிழ்ச்சியும் அன்பும் ததும்பிய மாணவர்கள் மற்றும் ஆசிரியர்கள் சங்கமத்தின் சில காட்சிப் பதிவுகள் இங்கே.

ஊர் திரும்புதல்

இந்த ஜனவரியில் இருந்து தொடர்ந்து பல்வேறு வேலைகளின் பொருட்டு அருகாமை நகரங்களுக்கு தொடர்ந்து ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறேன். என் சிறுபிராயத்திலிருந்தே நகரங்கள் எனக்கு உவப்பானதாக இருந்ததில்லை. நகரத்தில் கால் வைத்தவுடன் எப்போது என் ஊருக்கு திரும்புவது என்ற யோசனையை உடனேயேத் தொடங்கிவிடுவேன். என் பிறந்த மண்ணில் ஏதோவொரு சந்தோஷமும் சுதந்திரமும் கிடைப்பதாக உணர்ந்ததே இதற்கு காரணமாக இருக்கக் கூடும்.

ஒருவனுக்கு பிறந்த ஊர் என்பது வெரும் பிறந்த இடத்தை மட்டும் குறிக்கின்ற ஓர் இடம் மட்டுமே என நம்மில் பலர் நம்பிக்கொண்டிருக்கிறோம். உண்மையில் பிறந்த ஊர் என்பது நம் முன்னோர்களின் பன்பாட்டு கலாச்சாரங்களை தன் வழியாக அடுத்த தலைமுறைக்கு கடத்துகிற, செழுமைபடுத்துகிற ஓர் களமாகவே இருக்கிறது. தலைமுறைகளுக்கிடையிலான பிரச்சனைகளை அது தன் ஆடுகளத்தில் வைத்தே அனைவருக்குமான ஓர் தீர்வை கண்டுபிடிக்கிறது. அந்த ஒரு தீர்வோடு திருப்தி அடைந்துவிடாமல் தொடர்ந்து பல்வேறு வழிகளில் அதை மேலும் மேலும் செம்மை படுத்திக்கொண்டே இருக்கிறது.

நீங்கள் எந்த ஊருக்கு சென்றாலும் அங்குள்ளவர்களோடு உரையாடத் தொடங்கிய அடுத்த சில நொடிகளில் அவர்கள் தங்களின் ஊரைப்பற்றிய பல கதைகளை கூறத்தொடங்குவர். நன்கு கவனித்தால் அக்கதைகளில் அவ்வூரின் வரலாறும் ஒரு சரடைப்போல பிணைந்தே இருப்பதை சுலபத்தில் உணர்ந்துவிட முடியும். அக்கதைகளின் வயதை ஒருபோதும் நம்மால் தீர்மானிக்கவே முடியாது. ஏனெனில் அவை பல தலைமுறைகளைக் கடந்தும் தொடர்ந்து பயணித்துக்கொண்டிருக்கின்றன.

மேலும் எல்லா ஊர்களிலும் காலத்தால் அழிக்கமுடியாத நிறைய தடயங்களை நாம் காணமுடியும். அவை குளங்களாக, தெருக்களாக, வீடுகளாக, கோவிலாகக் கூட இருக்கும். ஏன் சில இடங்களில் அவ்வூரின் வரலாற்றை அவ்வூரைச் சுற்றியுள்ள பாறைகளும் குன்றுகளும் இன்றளவும் நமக்கு நினைவூட்டிக் கொண்டிருக்கின்றன. இரட்டை சுனை, பாம்படிச்சான் பாறை, கோட்டிக் கல் என்று பாறைகளின் பல்வேறு உருவங்கள் இன்றளவும் என் ஊரின் வரலாற்றை தொடர்ந்து அடுத்த தலைமுறைக்கு கடத்திக்கொண்டே இருக்கின்றன. பச்ச புள்ளா குளம் என்று என் ஊரில் உள்ள ஓர் குளத்தின் கதையை நான் மிக விரிவாக புதுஎழுத்து எனும் சிறுபத்திரிக்கையில் எழுதியிருக்கிறேன்.
ஆனால் நாம் நவீனம் எனும் பேரால் கிராமங்களின் முகங்களை தொடர்ந்து சீரழித்து வருகிறோம். கொஞ்சமும் சுரணை இல்லாமல் பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரையப்பட்ட பாறை ஓவியங்களை சிதைத்துவிட்டு கல்குவாரிகள் நடத்த நம் அரசுகள் தொடர்ந்து அனுமதிகள் வழங்கிக்கொண்டிருப்பதன் பின் உள்ள அரசியலையும் நாம் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டும்.

எனக்கு நகரம் பெரும் மயானமென்றே தோன்றுகிறது. அது தன்னை நோக்கி வருகின்றவர்களை இழுத்து மென்று வெறும் சக்கையாக்கி கீழே துப்புகிறது. ஆகவேதான் நான் அதிலிருந்து தப்பித்துக்கொள்ள விரும்புகிறேன். பிறந்த குழந்தை தன் தாய் மடி தேடி ஓடி வருவதைப் போன்று ஒவ்வொருவரும் தன் பிறந்த ஊரைத் தேடி ஓடிவருவதன் நுட்பம் இதுவே. நிறைய நண்பர்கள் சொல்வதுபோல நகரம் வாழ்வதற்கான அனைத்து வாசல்களையும் திறந்து வைத்திருக்கிறது எனும் கூற்றை என்னால் ஒத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. நிறைய வாசல்கள் இருக்கலாம். எண்ணற்ற வழிகள் இருக்கலாம். ஆனால் இருக்கவும் புழங்கவும் ஒரே ஒரு வீடு அவசியம் தானே? அந்த ஒரு வீடு தான் நம் பிறந்த ஊர். நகரத்தின் வாழ்க்கை பணத்தால் எப்படி பிணைக்கப் பட்டிருக்கிறதோ அதுபோல் பிறந்த ஊரில் நமது வாழ்வு அன்பை மையமாக கொண்டு கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

இருவருக்கும் இடையில் நின்ற சொல்

பெற்றோர்களின் இருப்பு என்பது குழந்தைகளின் நம்பிக்கை சார்ந்ததாக எப்போதும் இருக்கிறது. தங்களின் பெற்றோர்கள் எவ்வளவு தான் மோசமானவர்களாக இருந்தாலும் கூட அவர்களின் பாதுகாப்பு குழந்தைகளுக்கு அவசியமானதாகவே இருக்கிறது. கடந்த செப்டம்பர் 20 அன்று என் தந்தை ஓய்வு பெறுவதற்கு பத்து நாட்கள் முன்பாகவே அவர் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்த பள்ளியில் அகால மரணம் அடைந்தார். எந்தக் கட்டத்திலும் அவர் என்னை படி என்றோ இந்த வேலைக்கு செல் என்றோ ஒருபோதும் கூறியது கிடையாது.இந்தக் காரணத்துக்காகவே அவரை நான் அதிகம் நேசித்தேன். அவர் கடைசி வரை ஒரு சிறந்த தந்தையாக இருக்க முயற்சித்து பெரிதும் அதில் பின்னடைவையே சந்திக்க வேண்டியிருந்தது. காரணம் கடைசி பத்தாண்டுகளாக அவரைத் தொற்றிக் கொண்ட குடிப்பழக்கமும் காரணமாக இருந்திருக்கக் கூடும். அவருக்கு தன் வாழ்க்கை சார்ந்த பல சம்பவங்களை மறக்கவேண்டியிருந்தது. குடிப்பழக்கத்தை அவர் ஒரு கருவியாகவே பயன்படுத்திக் கொண்டார். இருபதுகளில் அவருக்கு மூக்குப்பொடி போடும் பழக்கம் இருந்தது. அது என் தாயின் மரணம் வரைக்கும் தொடர்ந்தது. கடுமையாகப் போராடி அந்தப் பழக்கத்திலிருந்து அவரை வெளிக்கொண்டுவந்தேன். என் தாய் இறந்த ஆறு மாதத்தில் கொடுமையான புற்றுநோய் தாக்குதலுக்கு ஆட்பட்டு என் தந்தை வழி பாட்டி இறக்க நேர்ந்தது. அடுத்தடுத்து ஏற்பட்ட இரண்டு துயரங்களில் இருந்தும் தன்னை விடுவித்துக்கொள்ளும் பொருட்டு அவர் சுருட்டுப் பழக்கத்திற்கு தன்னை ஒப்புக்கொடுத்தார். தொன்னூறுகளில் அவருக்கு தன் குடும்பம் சார்ந்து நிறைய பிரச்சனைகளை எதிர் கொள்ள வேண்டியிருந்தது.அப்போது அவருக்கு இரண்டாவது திருமணம் முடிந்திருந்தது. அதன் பிறகே அவர் குடிப்பழக்கம் நோக்கி மெல்ல திரும்பினார். பின்னர் கடைசி வரை அவரால் அதிலிருந்து நிரந்தரமாக விடுபட முடியவில்லை. ஆனால் அவர் அதிலிருந்து மீள தொடர்ந்து முயற்சி செய்தபடியே இருந்தார். அவரும் ஒருவித சந்தோஷத்தோடே தன்னை மரணத்திற்கு தின்னக் கொடுத்தார் .
எனக்கும் அவருக்குமான உறவுமுறை ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் மெல்ல சிக்கலாகத்தொடங்கியது. இருவருக்கும் இடையிலானா உரையாடல்களில் அதீதமான எச்சரிக்கை உணர்வு தொற்றிக்கொண்ட்து. இதனால் வார்த்தைகளின் பிரயோகம் அளவோடும் சொற்பமாகவும் இருந்தன. ஆனால் எங்களுக்கு இடையிலான பிரியம் தொடர்ந்து அதிகரித்தும் வலுவடைந்தும் வந்தது. இனி பேசிக்கொள்ள முடியாது என்ற நிலை ஏற்பட்டபோது கூட இருவரும் ஒருவர் மீது மற்றொருவர் அலாதியான பிரியமும் அன்பும் கொண்டிருந்தோம். என் தாயின் மரணத்திற்கு பிறகு அவர் சிரித்து நான் பார்த்ததில்லை. அவருடைய பணம் மட்டுமே பிரதானமென மாறிப்போன காலகட்டத்தில் அவர் ஒரு நடைபிணம் போல வாழ்ந்தார். அக்கால கட்டத்தில் அவர் கைமீறி எல்லாம் நடந்தது. ஒரு கட்டத்தில் என் சித்தியால் நானும் என் சகோதரனும் வீட்டை விட்டு வெளியேற்றப் பட்டோம். அப்போது ஒரு நகைக் கடையில் நான் வேலை செய்து கொண்டிருந்தேன். இந்தச் சிக்கலான காலத்தில் நான் திருமணமும் செய்து கொண்டேன். நான் நேசித்த பெண்ணுக்கு அவர்கள் வீட்டில் திருமண ஏற்பாடு செய்ததால் நான் திருமணம் செய்து கொள்ளும் முடிவிற்கு வரநேர்ந்தது. என் தம்பி எனக்கு பெரிதும் உதவியாக இருந்தான். பண உதவி என் தந்தையிடம் இருந்து கிடைத்தது. வீட்டை விட்டு வந்ததும் எனக்கும் என் தந்தைக்குமான உரையாடல் முழுவதுமாக நின்று விட்டிருந்தது.

(தொடரும்...)