அதிதி

இரவு விளக்கின் நீல நிற வெளிச்சம் அறையை முழுமையாக வியாபித்திருந்தது. அனைவரும் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தனர். மின் விசிறி மெதுவாக சுழன்று கொண்டிருந்தது. காற்றின் போக்கிற்கேற்ப  சுவரில் மாட்டப்பட்டிருந்த நாட்காட்டியின் தாட்கள் அசைந்து கொண்டிருந்தன. அதிதி மட்டும் உறக்கம் வராமல் நெளிந்து கொண்டிருந்தாள்.  போர்வையை இழுத்து முகத்தை மூடிக்கொண்டாள். பக்கத்தில் உறங்கிக் கொண்டிருந்தவர்களை போர்வைக்குள்ளிருந்து கவனித்தாள். உறங்கிக்கொண்டிருந்தவர்கள் மீது நீல வண்ணம் கவிந்து  ஒருவித அச்சத்தை ஏற்படுத்தியது.  அவ் வெளிச்சம் அவளுக்கு தந்தையின் நினைவை தூண்டியது. அதை தொடர்ந்து அவரின் குறட்டை சப்தத்தின் ஊடாக அவள் எண்ணம் பயணப்பட்டது.  அவரை நினைக்கும் போதெல்லாம் மனதில் ஆத்திரம் பொங்கி வன்மமாக கிளைக்கத் தொடங்கியது.  அக்காவை மட்டும் ஏன் அவருக்கு பிடித்துப்போகிறது என்று யோசித்துப் பார்த்தாள். எதுவும் பிடிபடவில்லை. ஆழ்ந்து மூச்சை இழுத்து மெதுவாக வெளியிட்டாள். இந்த மூச்சு பயிற்சிகூட அவர் கற்றுக்கொடுத்ததுதான். மனதை ஒருமுகப்படுத்தி  சுவாசத்தில் சிந்தனையை குவித்தாள். அது நிலை கொள்ளாமல் அடிபட்ட நாகம்போல சீறிக்கொண்டிருந்தது. அவள் அடிமனதில் தேங்கியிருந்த அப்பாவின் சித்திரங்கள் ஒவ்வொன்றாக மேலெழும்பத் தொடங்கின.

                பனிக்காலம் தொடங்கிய ஒருநாள் அப்பா தல்லாகுளம் சந்தையில் இருந்து மூன்று முயல்கள் வாங்கி வந்திருந்தார். சனி ஞாயிறு வந்துவிட்டால் போதும். சுற்று வட்டாரத்தில் எங்கு சந்தை நடக்கிறது; அங்கு என்னென்ன கிடைக்குமென்பதெல்லாம் அவருக்கு அத்துபடி. கின்னி கோழி பிரியர். அவர் கை பக்குவத்தில் செய்து தரும் மாமிசத்தின் ருசி அலாதியானது. அன்று கோழி வகையினங்கள் எதுவும் சொல்லிக்கொள்ளும்படியில்லை. முயல் தேரும்போல தோன்றியது. வாங்கிவிட்டார். உடன் சென்ற ஆறுமுகம் ஆசிரியருக்கும் துருவத்தார் வீட்டு ராஜா அண்ணனுக்கும் வரும் போது வேட்டவலத்தில் காடை வாங்கித் தந்தார். முயல் ஒவ்வொன்றும் ஒரு நிறத்தில் இருந்தன. புசுபுசுவென்று இருந்தது வெள்ளை முயல்; சாம்பல் நிற முயல் பருத்திருந்தது. சற்று நோஞ்சானாக இருந்தது கறுப்பு. முயல் வேண்டும் என்று முதலில் கேட்டவள் அதிதி தான்.  “இன்னைக்காவது ஏமாத்தாம வாங்கியாந்திட்டயே தேங்ஸ் டாட்” என்றாள். அவர் அமைதியாக இருந்தார். வீட்டுபாடம் எழுதிக்கொண்டிருந்த அக்கா ஓடிவந்து,  “எனக்கு வெள்ளை கலர் முயல்” என்றாள். அதற்கு அவர் சிரித்துக்கொண்டே சரி என்பதுபோல தலையாட்டினார். தன் அக்காவை  ஏற இறங்க பார்த்தாள் அதிதி.  சமயலறையில் இருந்துகொண்டே  அம்மா  “எனக்கு என்றாள்?”.  “அம்மா நீ  சாம்பல் கலர் எடுத்துக்கோ” என்றாள் துடுக்காக.  “அப்ப அதிதிக்கு கறுப்பு தான்” என்றார் அதுவரை அமைதியாக இருந்த அவர். தன் விருப்பத்தைக் கேட்காமல்  அவர்களாகவே பிரித்துக் கொண்டது இவளுக்கு கொஞ்சமும் பிடிக்கவில்லை.  “எனக்கு முயலும் வேணாம் ஒரு மயிரும் வேணாம்” என்றாள் ஆத்திரம் பொங்க. ”இப்படி பேசக்கூடாதுனு எத்தன தடவை சொல்றது?” என்று அம்மா கத்தினாள். அவள் குரல்  இவளை  ஒடுங்கச் செய்தது. எதுவும் பேசாமல் படுக்கை அறைக்கு சென்றாள். தலையணையில் முகம் புதைத்து அழத் தொடங்கினாள். தன்னை கலக்காமல்   மூவரும் முடிவெடுத்ததை தாங்கிக்கொள்ள முடியாமல் தேம்பித் தேம்பி அழுதாள். கண்களில் நீர் பெருகி தலையணை நனைந்தது. ஆத்திரம் பெரு நெருப்பைப்போல அவள் மனதில் கனன்று கொண்டிருந்தது.

                சுவர்க்கடிகாரம் பதினோறு முறை மெல்லிய ஒலி எழுப்பி அடங்கியது. அப்பா வாங்கி வந்த வெளிநாட்டுக் கடிகாரம். வெளிநாட்டு பொருள் என்றால் கூடுதலாகக் கொடுத்துகூட வாங்கும் ரகம் அவர். அம்மாவும் திட்டிப் பார்த்து ஓய்ந்துவிட்டாள். அதையெல்லாம் அவர் பொருட்படுத்தியதே இல்லை. கடிகாரச் சத்தம் அறையில் எதிரொலித்தபடியே இருந்தது. அதன் ஒலி இப்போதெல்லாம்  அவளுக்கு நாராசமாய் கேட்டது. போர்வையை விலக்கி பக்கத்தில் உறங்கிக்கொண்டிருந்த அம்மாவைப் பார்த்தாள். அவள் ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் இருந்தாள். எழுந்து சென்று சிறுநீர் கழித்து விட்டு வந்தாள். மீண்டும் போர்வையை முகம் வரை இழுத்துவிட்டுக் கொண்டு கண்களை மூடிக்கொண்டாள். நீல நிற வெளிச்சம் அவளை தொந்தரவு செய்து கொண்டே இருந்தது. புரண்டு படுத்தாள் உறக்கம் பிடிக்காமல். பழைய நினைவுகளை அசைபோட்டுக்கொண்டிருந்தது அவள் மனம்.

அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை. மீன்கார பெண் தெருவில் இருந்தபடியே சப்தம் போட்டு கூப்பிட்டாள்.  “வாத்தியார் வீட்டம்மா மீன் வாங்கலையா?”. உள்ளே இருந்தபடியே வேண்டாம் என்பதுபோல அம்மா கையசைத்தாள்.  “நீங்க அப்படிதான் சொல்வீங்க. பாள்தார் பேத்திய கூப்பிடுங்க” என்று அவள் மீண்டும் சத்தம்போட்டு  அழைத்தாள். கூடத்தில் விளையாடிக்கொண்டிருந்த அதிதி நிமிர்ந்து மீன்காரியைப் பார்த்தாள். திரும்பி அம்மாவைப் பார்த்தாள்.  “என்னடி அப்படி பாக்கற?” என்று கேட்டாள்.  “உன் அக்காவதான் அப்பிடி சொல்றாங்க” என்று சொல்லிவிட்டு வேலைகளைப் பார்க்கத் தொடங்கினாள். முயல்கள் அடைத்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் இடத்தை சுத்தம் செய்து கொண்டிருந்த அப்பாவிடம் சென்றாள். சிறிது நேரம் அவரையே பார்த்துக் கொண்டு நின்றாள். அவர் காதுகள் முயலின் காதுகளை ஒத்திருந்தன. ஒருநொடிப் பொழுதில் தன் தந்தையை முயலாக  கற்பனை செய்து பார்த்தாள். காதுகளைப் பிடித்து தூக்கி இப்படியும் அப்படியுமாக ஆட்டினாள். அதை எண்ணி உள்ளுக்குள் சிரித்துக்கொண்டாள்.  பின் மெதுவாக,  “அக்காவ ஏன் பாள்தார் பேத்தினு சொல்றாங்க?” என்று கேட்டாள்.  “நம்ம வீட்டுக்கு பாளையத்தார் வீடுனு பேரு. அதால அப்படி கூப்பிடறாங்க” என்று தன் வேலையை செய்து கொண்டே அவர் கூறினார்.  “என்னையும் அப்படிதான் கூப்பிடுவாங்களா?” என்று சட்டென்று கேட்டாள். இல்லை என்பது போல அவர் தலையாட்டினார்.

 “ஏன்?”

 “நீதான் இங்க பொறக்கலையே”

 “அப்புறம் எங்க பொறந்தேன்?” அவள் குரல் கம்மியிருந்தது.

 “உன்னை தல்லாகுளம் சந்தையில தவிட்டுக்கு இல்ல வாங்கியாந்தேன்”.

அதைக் கேட்ட அவளுக்கு தூக்கிவாரிப் போட்டது. “என்னது தவிட்டுக்கா?” என்று புரியாமல் கேட்டாள். ஆமாம் என்பதுபோல தலையாட்டி  “நெல்குத்தி கெடச்ச கருக்கா தவுட்டை அப்படியே ஆவூர் சந்தையில வித்து உன்ன வாங்கியாந்தேன்.சும்மா இல்ல.”

அவரை ஊடுருவிப்பார்த்தாள். அவருடைய வார்த்தைகள் முள்ளாகி அவளை தைத்தன. கண்கள் நீர் கோர்த்துக்கொள்ளத் தொடங்கின. எந்த நேரமும் வெடித்து அழுதுவிடுவாள் போல இருந்தது.  “உண்மைதானா?” என்று கேட்டாள். அவர் மையமாக தலையாட்டினார்.

அதன் பின் வேறெதுவும் பேசாமல் அங்கிருந்து சென்றுவிட வேண்டும் போல இருந்தது அவளுக்கு. சட்டென்று புறப்பட்டு சென்றாள். அவளுக்கு மனம் சங்கடமாக இருந்தது. வழக்கமாக தெருவே கதியென்று கிடப்பவள் மாடிப்படியில் அமர்ந்து எதிர்வீட்டு முருங்கை மரத்தையே வெறித்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

                மதியம் அம்மா சாப்பிடக் கூப்பிட்டாள். வேண்டாம் என்று மறுத்து விட்டாள். வழக்கமான பதில்தான் என்று நினைத்துக் கொண்டாள். தவிட்டிற்கா வாங்கி வந்தீர்கள் என்று அவளிடம் கேட்கலாமா என்று நினைத்தாள். அப்பா கூறியதையே அவளும் ஆமோதித்தால் என்ன செய்வது  என்று யோசித்தாள்.  உடம்பு  சிலிர்த்துக் கொண்டது. மனம் நடுங்குவதை முதன் முதலாக அப்போதுதான்  இவள் உணர்ந்தாள். வீடு அன்னியமாக தோன்றியது. இவ்வளவு நேரம் கடந்தும்கூட தன்னை யாரும் வந்து சமாதானம் செய்யவில்லை; இதுவே அக்காவாக இருந்தால் அப்பா இப்படி இருப்பாரா? எனும்  சிந்தனை மனதிற்குள் ஓடிக் கொண்டே இருந்தது. அது இவளுக்கு மேலும் வலியை தந்தது. பெரியவள் எதிர்வீட்டு பையன்களோடு கூட்டாஞ்சோறு செய்து கொண்டிருந்தாள். உண்மையில் தன்னை தவிட்டுக்கு தான் வாங்கிவந்தாரோ; அதனால் தான் இப்படி நடத்துகிறார்களா என்றும் யோசித்தாள். அனைவரும் அவரவர் வேலையில் மூழ்கி இருந்தனர். ஒருவரும் தன்னை பொருட்படுத்தாமல் இயங்கிக் கொண்டிருந்தது  இவளுக்கு மேலும் ஆத்திரத்தை அதிகரிக்கச் செய்தது.  அம்மாவும் இப்படி நடந்து கொள்வாள் என்று இவளால் நினைத்துப் பார்க்கவே முடியவில்லை. தெருவில் விளையாடி விட்டு தண்ணீர் குடிக்க வீட்டுக்கு ஓடிவந்த பெரியவள், “ அதிதி விளையாட வரல?” என்று கேட்டாள். இவள் அமைதியாக  எதிர் வீட்டு சுவரையே வெறித்துப் பார்த்தபடி உட்கார்ந்திருந்தாள். ஒரு அணில் மதில் சுவரில் இங்கும் அங்குமாக ஓடிக் கொண்டிருந்தது.

                சாதாரணமாக இரவு பத்து பத்தரை ஆகிவிடும் இவள் படுப்பதற்கு. சுட்டி டிவி ஓடிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும். தூங்கிவிட்டாள் என்று நினைத்து அனைத்துவிடமுடியாது. அவ்வளவுதான். அழுகை பீரிட்டெழும். தூங்குவதற்கு முன்பு கண்டிப்பாக வடிவேலுவின் நகைச்சுவை அவசியம். அதன் பின் தான் தூங்க முயற்சி நடக்கும். ஆனால் அன்று எட்டு மணிக்கே படுக்கைக்கு சென்று விட்டாள். சாப்பிட தேடும் போது தான் இவள் படுத்துவிட்டது அம்மாவிற்கு தெரியவந்தது. ஏதோ கோபத்தில் இருக்கிறாள் என்று புரிந்து போனது. அருகில் சென்று சீண்டி எழுப்பினாள். அவள் புரண்டு படுத்தாள்.  “ராத்திரில வெறும் வயித்தோட படுக்க கூடாது மா. எழுந்திரிச்சி சாப்ட்டு படுமா” என்று அவளை சாந்தப்படுத்திப் பார்த்தாள்.  “எனக்கு பசிக்கல” என்று சுருக்கமாக பதில் வந்தது.  “வாடி மா அம்மு இல்ல” என்று அவளை அப்படியே துாக்கினாள். அவள் மேலும் வீம்போடு அப்படியே சரிந்தாள்.  “என்னதான் மா உன் கோபத்துக்கு காரணம்?” என்றாள்.  “ம்… போயி உன் புருஷனை கேளு” என்றாள் வெடுக்கென்று.  “அவுரு ஒரு கூறு கெட்ட மனுஷன். நீ சொல்லுடி செல்லம்” என்று வார்த்தையில் தேனைக் குழைத்தாள்.  “என்னை தான் தவுட்டுக்கு வாங்கியாந்தீங்களாமே அப்புறம் எதுக்கு சாப்பிட கூப்பிடறீங்க?” என்று பொறிந்தாள். அவள் கோபத்திற்கான காரணம் புரிந்து போனது.  “அவுருக்கு புத்தி கெட்டு போச்சிமா… அதான் இப்படி பேசறாரு” என்று பதில் சொன்னாள். அவளைத் துாக்கிக் கொண்டு கூடத்திற்கு வந்தாள். சாப்பிடவைக்கத்தான்  ரொம்பவும் மெனக்கெட வேண்டியிருந்தது.

                இரவு படுக்கை விரிப்புகளை போட்டவாறே,  “ஏங்க அவள சும்மா சும்மா சீண்டிகினே இருக்கீங்க?” என்று அம்மா கேட்டாள். அவர் மென்மையாக சிரித்தார்.  “பாப்பா பேச்சு பழம் விடுங்க” என்று அவரிடம் சிணுங்கினாள்.  “அதிதி”  என்று அவர் அழைத்தார். கண்களை மூடி அமைதியாக படுத்திருந்தாள். தன்னை அவர் அவ்வாறு அழைப்பதை இவள் விரும்பவில்லை. தன் பெயரின் மென்மையை அந்த குரல் சிதைப்பதாக உணர்ந்தாள். ஒரு பவுர்ணமி நாளில், திருவண்ணாமலைக்கு கிரிவலம் சென்றபோது தன் பெயர் தொடர்பாக அவருடன் பேசிக்கொண்டே நடந்து சென்றது இவள் நினைவிற்கு வந்தது.  “அக்காவுக்கு யார் பேர் வச்சா?” என்று கேட்டாள்.

 “நான் தான்”

”எதுக்கு அந்த பேர் வச்ச?”

 “நித்ய சைதன்ய யதி எனும் ஞானியுடைய பேரு அது. அதால வச்சேன்.”

  “பையன் பொறந்திருந்தா என்ன பேர் வச்சிருப்ப?”

 “நகுலன்”

 “இரண்டு பெயரையும் நீதான் செலக்ட் பண்ணி வச்சிருந்தியா?”

ஆமாம் என்பதுபோல தலையை ஆட்டினார். பல்லி தன் தலையை உயர்த்தி தாழ்த்துவதுபோல இருந்தது அவர் அசைவு. திரும்பவும் இவளே பேசினாள்.

 “எனக்கு யாரு வைச்சா?”

 “அவர் சிறிது நேரம் யோசித்து அஜயன் பாலா அங்கிள் வச்சாரு.”

 “அவரு ஏன் வச்சாரு?”

 “நீ பொறந்த அன்னக்கி அவரு இங்க வந்திருந்தாரு. அதால அவர் வச்சார்”

 “உங்களுக்கு வைக்கனம்னு தோனலையா?”.

அதற்கு என்ன பதில் சொல்வதென்று புரியாமல்  அமைதியாக இருந்தார்.

 “என் பேருக்கு  என்ன அர்த்தம்?”

 “விருந்தாளி னு அர்த்தம்”

 என்று சொல்லிவிட்டு இவளைப் பார்த்து கண் சிமிட்டி சிரித்தார். அந்தச் சிரிப்பு இவளை மேலும் எரிச்சலூட்டியது. எல்லாவற்றையும் முடிச்சுப் போட்டு அர்த்தப்படுத்திக் கொண்டிருந்தது இவள் மனம். அக்காவிற்கு பெயர் வைக்க தெரிந்த அப்பாவிற்கு தனக்கு ஒரு பெயர் வைக்க முடியாதா என்று மனதிற்குள் ஒவ்வொரு வார்த்தைகளாக உருட்டிக் கொண்டிருந்தாள்.  “தவிட்டுக்கு வாங்கியதால் தான் அதிதினு பேர் வச்சிங்களா?” என்று அவரைப் பார்த்து வெடுக்கென்று கேட்டாள். பதில் சொல்லாமல் சிரித்தார். அதில் ஒளிந்திருந்த கள்ளத்தனம் மேலும் அவளை சிறுத்து போகச் செய்தது.  உண்மையில் தான் ஒரு விருந்தாளி தானோ என்று அவள் தன்னைத் தானே மீண்டும் ஒருமுறை கேட்டுக் கொண்டாள்.

அவளுக்கு சிறுநீர் கழிக்க வேண்டும் போல இருந்தபோது அவள் எழுந்து கொண்டாள்.  கழிப்பறைக்குச் சென்று வந்தாள். நீல நிற வெளிச்சம் உறுத்திக்கொண்டே இருந்தது. அதை அணைத்து விட்டு வந்து படுத்தாள். சிறிது நேரம் கழித்து தண்ணீர் குடிக்க எழுந்தவர் மறுபடியும் விளக்கை எரியச் செய்தார். அந்த செயல் மேலும் அவர் மீதான ஆத்திரத்தை கூட்டியது.  மனம் பிடிபடாமல் அலைபாய்ந்து கொண்டேயிருந்தது. நினைவுகள் ஒரு இரப்பர் பந்தைபோல மனதை எண்ணிப்பார்த்தாள். நீர்க்குமிழிபோல மேலெழும்பிக் கொண்டிருந்த எண்ணங்களை அமைதிப்படுத்த முயற்சித்துப் பார்த்தாள். ஒரு பயனும் ஏற்படவில்லை. மிகச்சரியாக கடந்த பொங்கல் பண்டிகைக்கு துணிமணிகள் வாங்கச் சென்ற நாளில் வந்து நின்றது நினைவின் குறிமுள்.

                அன்று, காலை உணவை முடித்துக்கொண்டு விழுப்புரம் கிளம்புவதாக திட்டம். மதியம் தலப்பாகட்டு பிரியாணி என்பதும் தீர்மானமாகியிருந்தது. எல்லோரும் கலந்து பேசி எடுக்கப்பட்டதுதான்.  ஆனால் காலை நடைபயிற்சிக்கு சென்ற அவர் நண்பர்களுடன் சேர்ந்து கொண்டு அப்படியே மீன் வாங்க வேட்டவலம் சென்றுவிட்டார். திரும்பி வரும்போது மணி பத்தை தொட்டிருந்தது. கொடுவாவும் சங்கராவும்தான் கிடைத்தன. பையை  சமையல் மேடையில் வைத்துவிட்டு நேரே குளிக்கச் சென்றுவிட்டார். எல்லோரும் குளித்துவிட்டிருப்பார்கள் என்ற எண்ணத்தில் சுடுநீர் கருவியின் பொத்தானை அணைத்துவிட்டு குளித்து முடித்தார். அவர் தலைவாரிக் கொண்டிருக்கையில் தெருவில் விளையாடிக்கொண்டிருந்த  அதிதி வேகமாக வந்து குளியலறைக்குச் சென்றாள். சுடுநீர் குழாயை திறந்தாள். குளிர்ந்த நீர் சீறிப்பாய்ந்து  பாத்திரத்தை நிரப்பியது. அங்கிருந்தே கத்தினாள்.  “அம்மா ஜில் தண்ணியா வருது”. இவள் ஓடிச்சென்று பார்த்தாள். பொத்தான் அணைக்கப்பட்டிருந்தது.  “ஏங்க நீங்களா நிறுத்தினீங்க?” என்று கேட்டாள். அவர் ஆமாம் என்று சொல்லிக்கொண்டே சாப்பிட அமர்ந்தார்.  “நீங்கபாட்டுகினு ஏன் நிறுத்தினீங்க, கேட்டுட்டு செய்யக்கூடாதா?” என்றாள்.  “மணி பத்துக்கு மேல ஆச்சேனு நிறுத்தினேன்” என்றார். அவர்களின் உரையாடலை உன்னிப்பாக கேட்டுக் கொண்டிருந்தவள் குளிர்ந்த நீரை ஜக்கில் மொண்டு மேலுக்கு ஊற்றிக்கொண்டாள்.  “பச்சத் தண்ணியில குளிக்காதமா. செத்த பொரு. ஸ்டவ்ல வச்சி தறேன்”  என்று அம்மா அவளிடம் கெஞ்சிப் பார்த்தாள். அவள் பேசுவதை காதில் வாங்கிக் கொள்ளாமல் தண்ணீரை மொண்டு மேலுக்கு  ஊற்றிக்கொண்டே இருந்தாள். அவள் உடம்பு குளிரில் நடுங்கியது. பற்கள் கிட்டிக் கொண்டன. எதையும் காட்டிக் கொள்ளாமல் குளித்து முடித்து  கூடத்திற்கு வந்து துவட்டத் தொடங்கினாள்.

                உடை மாற்றிக் கொண்டு சமையல்கட்டில் இருந்த அம்மாவிடம் சென்றாள். பாலித்தீன் பையில் இருந்த மீன்களைப் பார்த்தாள். முகத்தில் எள்ளும்கொள்ளும் வெடித்தது.  “இந்த மீன்தான்  வாங்கியாந்திருக்காரா” என்று அழுத்தமாக கேட்டாள். அம்மா சுதாரித்து பதில் சொல்வதற்குள் “எறா இல்லையாமா?” என்று அடுத்த கேள்வி வந்து விழுந்தது.  இறால் மீனின்  நிறம் இவளுக்கு மிகவும் பிடிக்கும். குழம்பின் மனத்தை தன் நாசிவழியாக இழுத்து அனுபவித்தாள்.  குழம்பில் சிறியதும் பெரியதுமாக வட்ட வட்டமாக அவை கிடக்கும்.  அவற்றை தட்டின் ஓரத்தில் வரிசைக்கிரமமாக எடுத்து அடுக்கிப் பார்ப்பாள். பின் ஒவ்வொன்றாக எடுத்து  ருசித்து சாப்பிடுவாள்.

 ”என்ன மீனு வாங்கியாந்திருக்காரு உன் புருஷன்?”

அப்பா என்று சொல்லாமல் உன் புருஷன் என்றது அவளுக்கு சிரிப்பை ஏற்படுத்தியது. வெளிகாட்டிக்கொள்ளாமல்   “கொடுவாவும் சங்கராவும்” என்று சொன்னாள்.

அதற்கு மேல் மீன் சம்பந்தமாக எதுவும் கேட்க வேண்டாம் என்று பட்டது. சலிப்புடன் அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்தாள்.  “அதி இதுக்குலாம் கோவிச்சிக்க கூடாதுமா” என்றால் அவள். இவள் கூடத்திற்கு வந்து தொலைக்காட்சி பெட்டி முன் அமர்ந்தாள்.

 “அடுத்த வாரம் கண்டிப்பா வாங்கியாரச் சொல்றேன்மா வா வந்து இட்லி சாப்பிடு” என்று அவள் திரும்பவும் அழைத்தாள்.

 “எனக்கு பசிக்கல” எனும் வார்த்தைகள் பதிலாக வந்தன. அவர் கணினியில் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறார் என்பதை சட்டென்று புரிந்து கொள்ள முடியாது. “நீ பேசாம கம்பியூட்டரையே கட்டிகினு இருந்திருக்கலாம் பா” என்று பெரியவள் அவரைப் பார்த்து கிண்டலாகச் சொன்னாள். “சரியா சொன்னடி” என்றாள் அம்மா.  அவர்  வந்து தன்னை  சமாதானம் செய்யமாட்டாரா  என்று ஒருகணம் நினைத்துப் பார்த்தாள். சிறு சலனமுமின்றி அவர் பணியில் மூழ்கிக் கிடந்தார். தன்னை அனைவரும் அலட்சியம் செய்வதாக நினைத்துக்கொண்டு எழுந்து தெருவுக்கு சென்றாள். பெரியவளின் தொடர்ச்சியான இருமல் சப்தம் அவள் நினைவுகளை துண்டித்தது.  “சைதன்யா எழுந்து தலக்காணிய உயரமா போட்டு படுமா” என்று அம்மா எழுப்பினாள். கடிகாரச் சப்தம் தெளிவாக கேட்டது. தெரு முக்கில் நாய் குரைத்துக்கொண்டு இருந்தது. 

 போர்வையை இழுத்து முழுக்க போர்த்திக் கொண்டாள். அப்படியும் குளிர் அதிகமாக இருந்தது. மின் விசிறியின் வேகத்தை குறைக்கலாமா என்றும் நினைத்தாள்.  “அக்கா செவுத்தோரம் படுத்திருக்கா ஃபேனை நிறுத்தனா அவளை கொசு கடிக்கும். நல்லா போத்திகினு படு” என்று அப்பா எப்போதோ அதட்டியது நினைவிற்கு வந்து தொலைத்தது.  கேட்டு எதுவும் ஆகப்போவதில்லை என்று அமைதியாக இருந்துவிட்டாள். அவரை நினைக்க நினைக்க எரிச்சலாக இருந்தது.  “தூக்கம் வரலனா ஒன்னு ரண்டு மூனு… எண்ணிக்கொண்டே இரு. தூக்கம் தன்னால வந்துடும்” என்பது தூக்கத்திற்கான அம்மாவின் மந்திரம். மனதிற்குள் மெதுவாக எண்ணத் தொடங்கினாள். அப்படியே துங்கியும் போனாள்.

நள்ளிரவு கடந்திருக்கக் கூடும். எங்கும் ஒரே நிசப்தம். நீல நிற வெளிச்சம் மேலும் அறையை அடர்த்தியாக்கிக் கொண்டிருந்தது. போர்வையை விலக்கி எழுந்து உட்கார்ந்தாள் அதிதி. தூங்கிக் கொண்டிருந்த மூவரையும் பார்த்தாள். குறட்டை விட்டு துங்கிக் கொண்டிருந்தார் அவர். குறட்டை சத்தம் அவளை பலநாட்கள் தூங்கவிடாமல் இம்சை செய்திருக்கிறது. தன் தலையணையை நகர்த்தி அடியில் ஒலித்து வைத்திருந்த கத்தியையும் தலையணையையும் எடுத்துக் கொண்டு அவர் அருகில் சென்றாள். அவளின் நிழல் எதிரில் இருந்த சுவற்றின் மீது சன்னமாக படிந்திருந்தது. மனதை திடப்படுத்திக் கொண்டு கீழே தோதாக அமர்ந்தாள். தலையணையை எடுத்து அவர் முகத்தின் மேல் வைத்து ஏறி கால்களை இருபக்கமும் போட்டுக்கொண்டு உட்கார்ந்தாள். சுதாரித்து எழுந்திருப்பதற்கு வாய்ப்பே அளிக்காமல்  கத்தியால் தன் வலுகொண்ட மட்டும் அவர் கழுத்தை அறுத்தாள். ஆழமாக கத்தி பாய்ந்திருந்தது. குரல்வளை துண்டிக்கப்பட்ட நிலையில் கூச்சலிட முடியாமல் கால்களால் உதைத்தார். ரத்தம் பீறிட்டு கிளம்பியது. என்ன நடக்கிறது என்று அவர் உணர்வதற்கு முன்பாகவே எல்லாம் நடந்து முடிந்திருந்தது. ரத்தம் பீறிட்டு சுவற்றில் தெரித்தது. கோடு கோடாக வழிந்து தரை முழுக்கப்பரவியது. அவரின் அசைவுகள் மெல்ல அடங்கிக் கொண்டிருந்தன. தலையணையை அப்புறப் படுத்திவிட்டு பார்த்தாள். அவரின் உஷ்ணம் அதில் பொதிந்திருந்தது. கண்கள் தன்னையே உற்றுப் பார்ப்பது போல இருந்தன அவளுக்கு. நிலைத்த பார்வை நடுக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. கோரைப்பாயை தாண்டி ரத்தம் அடர்த்தியாக உறைந்து கிடந்தது. விபரீதம் தெரியாமல் இருவரும்  உறங்கிக் கொண்டிருந்தனர்.  எழுந்து அவள் தன் இடத்திற்கு சென்று படுத்துக்கொண்டாள்.

அக்காவின் சிறுநீர் தொப்பலாக இவளை நனைக்கத் தொடங்கியது. கனவு அறுபட்டு உறக்கம் கலைந்து திடுக்கிட்டு எழுந்தாள். உடம்பு நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் அப்பாவை பார்த்தாள். அவளையும் மீறி கேவிக் கேவி அழுதாள். சப்தம் கேட்டு அலறி அடித்து எழுந்த அம்மா,  “அதிதி என்னமா?” என்று கேட்டாள் இவளுக்கு என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை.பயத்தில் நாக்கு குழறியது. வார்த்தைகள் வராமல் அழுதபடியே இருந்தாள். சப்தம் கேட்டு அவரும் எழுந்து கொண்டார். பயத்தினால் முகம் வெளிரிப்போய் இருந்தது. அழுகை நின்ற பாடில்லை.  “கண்ட எடத்துக்கு போவாதனா கேக்கறியா? எதையாவது பாத்து பயந்திருப்ப” என்று சொல்லிக் கொண்டே கதவைத் திறந்து கொண்டு பூஜை அறைக்கு சென்றாள். கொஞ்சம் விபூதியை எடுத்து வந்து அவள் நெற்றியில் பூசினாள்.

குடிக்க தண்ணீர் கொடுத்தாள். வாங்கி இரண்டு மிடர் அருந்திவிட்டு நீல நிற விளக்கையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். கனவின் நிகழ்வுகள் திரும்பத் திரும்ப அவள் மனதில் புரண்டுகொண்டே இருந்தன. பயத்தினால் பேச்சே எழவில்லை. அப்பா எழுந்து சென்று சிறுநீர் கழித்துவிட்டு வந்தார். மீண்டும் படுத்து குறட்டை விட்டு தூங்க ஆரம்பித்தார்.  “அம்மா நான் அப்பா கிட்ட போய் படுத்துக்கட்டுமா? என்று கேட்டாள்.  “ஏம்மா? இங்கேயே படு” என்றாள்.

“ பயமா இருக்கு” என்றாள்.

 “சரி போய் படுத்துக்கோ”

எழுந்து சென்று நன்றாக உறங்கிக் கொண்டிருந்த அப்பாவின் அருகில் படுத்தாள். அவர் மீது கால்களைத் தூக்கிப் போட்டுக் கொண்டாள். அவரும் அவளை தன்பக்கமாக  இழுத்து குளிருக்கு அடக்கமாக போர்த்தி விட்டார். மறுபடியும் குறட்டை விட்டு தூங்க ஆரம்பித்தார். அவரின் கழுத்தை மெதுவாக தடவிப்பார்த்தாள்  சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தாள். பின் கண்களை மூடிக் கொண்டு ஒன்று இரண்டு மூன்று என்று மனதிற்குள் எண்ணத் தொடங்கினாள்

பாடம்

”டேய் வாங்கடா பஸ் ஆட்டம் ஆடலாம்” என்று காயத்ரி தன் நண்பர்களை அழைக்கும் போதே அவளது மனதில் இருந்த பஸ் வேகமெடுத்து உறுமலுடன் கோணமலைமீது ஏறிக்கொண்டிருந்தது. எப்போதும்போல ஜன்னல் ஓர இருக்கையில் அமர்ந்திருந்த அவளது விழிகள் பாம்பென வளைந்து நெளிந்து செல்லும் பாதையில் நிலைத்திருந்தன. அவளின் கனவை சிதரடிக்கும் விதமாக , ”யார் யார்லாம் ஸ்கூல் ஆட்டம் வெளையாட வறீங்க?”, என ஷம்மு அவளுக்கு போட்டியாக கேட்டாள். தினமும் பள்ளிக்கூடம் விட்டு வீட்டிற்கு வந்ததும் இருவருக்கும் என்ன விளையாட்டு விளையாடுவது என்பதில் போட்டி ஆரம்பிக்கும். சிறிது நேர இழுபறிகளுக்குப் பிறகு இருவரும் ஸ்கூல் ஆட்டமே ஆடத் தொடங்குவர். அன்றும் அப்படியே ஸ்கூல் ஆட்டம் ஆட முடிவானது. தெருக்கதவின் பின்புறம் கரும்பலகையாக மாற, வீட்டின் கூடம் வகுப்பறையாக உருவெடுத்தது. யார் யார் மிஸ்ஸாக இருப்பது ; யார் யார் மாணவர்களாக இருப்பது எனும் அடுத்தப் போட்டி அவர்களுக்குள் ஏற்பட்டது. சிறிதும் தாமதிக்காமல் ஷம்மு காயத்ரியிடம் ”இன்னக்கி மட்டும் அக்கா மிஸ்ஸா இருக்கேன். நாளையல இருந்து நீயே இருடா செல்லம்” எனக் கெஞ்சினாள். இன்று எப்படியும் மிஸ்ஸாக வேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்த அபியின் நினைப்பில் மண்ணை அள்ளிப்போடுவதாக இருந்த்து ஷம்முவின் விருப்பம். மற்ற நண்பர்கள் சுற்றி நின்று வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். ”போக்கா.. நீ தெனமும் இப்படிதான் சொல்ற. ஒரு நாளாவது என்ன மிஸ்ஸா இருக்க வுடறயா?” என்று ஷம்முவிடம் காயத்ரி கேட்டாள். ஷம்முவிற்கு என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை. ”ப்ளீஸ்மா” என்று மறுபடியும் கெஞ்சினாள். வழக்கம் போல அரைமனதுடன் காயத்ரியும் மாணவியாக இருக்கச் சம்மதித்தாள். இவ்வளவு சீக்கிரத்தில் காயத்ரி ஷம்முவிடம் பணிந்ததை அபியால் ஜீரணித்துக் கொள்ள முடியவில்லை.ஒருவித ஏமாற்றத்தோடு அபி எல்லோருக்கும் கடைசியாகச் சென்று அமர்ந்து கொண்டாள். ஷம்முவின் முகத்தில் ஆசிரியை எனும் மிடுக்கு மெல்ல ஏறத் தொடங்கிய போது அவள் நடையிலும் மாற்றம் தென்பட்டது. கைகளை வீசி நடந்தபடி அவள் வகுப்பறைக்குள் நுழைந்தாள். காயத்ரி மற்றும் அவர்களுடைய நண்பர்கள் தங்கள் புத்தகப்பைகளை தோளில் மாட்டிக் கொண்டு மதிய உணவுப்பையை கைகளில் வைத்துக்கொண்டு வகுப்பறைக்குள் நுழைந்தனர். மாணவர்கள் நுழைவதைக் கண்ட ஷம்மு, ”பெர்மிஷன் இல்லாம வரக்கூடாதுனு எத்தன முறை சொல்றது. இனிமே பெர்மிஷன் கேட்ட பிறகுதான் உள்ள வரனும் புரியுதா?” என அதட்டலுடன் கூறினாள். ஷம்மு அதற்குள் உள்ளே வந்திருப்பாள் என யாரும் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. சலசலப்புகளுக்கிடையே மெல்ல வகுப்பறைச் சூழல் உருக்கூடத் தொடங்கி இருந்தது.

”மே ஐ கம் இன் மிஸ்” என்று எதிர்வீட்டு செந்தில் கேட்டான். நாற்காலியில் இருந்து எழுந்திருப்பதை போல பாவனை செய்தபடி ஷம்மு அவனைப் பார்த்து ”கெட் இன்” எனச் சொல்லி விட்டு அவனை நோக்கி நடந்து வெளியில் வந்தாள். ஒருவர் பின் ஒருவராக அனுமதி கேட்டுவிட்டு தங்கள் இடத்தில் சென்று அமர்ந்தனர். வெளியில் சென்ற ஷம்மு சிறிது நேரம் கழித்து வகுப்பறைக்குள் நுழைந்தாள். மாணவர்கள் அனைவரும் எழுந்து நின்று குட் மார்னிங் மிஸ் என்று கோரசாக கூறினர். தலையை மட்டும் ஆட்டிக்கொண்டே அவர்களைக் கடந்து தன் இருக்கையில் சென்று அமர்ந்தாள் ஷம்மு. மெல்ல திரும்பி கரும்பலகையைப் பார்த்தாள். அதில் ஏதும் எழுதப்படாமல் வெறுமையாக இருந்தது. முகத்தில் கோபத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு, ”போர்டுல இன்னைய டேட்டையும் கிழமையையும் போடனும்னு எந்த நாய்க்காவது அறிவு இருந்திச்சா? எத்தனை தடவை சொல்றது. மொத வேலையா டேட் போடனும்னு” எனக் கத்தினாள் ஷம்மு. மாணவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். நடையில் துணி மடித்துக்கொண்டிருந்த அவள் அம்மா சுந்தரி, ” பிள்ளைகளை நாயின்னுலாம் சொல்லக்கூடாது மா” என்று ஷம்முவை பார்த்துக் கூறினாள். அதற்கு அவள் ”போ மா. உனக்கு எதுவும் தெரியாது. எங்க குள்ள மிஸ் இப்படிதான் திட்டுவாங்க. வேணும்னா காயத்ரிய கேட்டுப்பாரு”, என்று திட்ட வட்டமாக கூறினாள். தன் புத்தகப் பையில் கையை விட்டபடியே காயத்ரியும் ஆமோதிப்பவள் போல் தலையை மெல்ல ஆட்டினாள். காயத்ரியின் இந்த செயலை உதட்டைப் பிதுக்கி செந்தூர் பழித்துக் காண்பித்தான். அவன் பழித்துக்காட்டுவதைப் பார்த்த அபிக்கு சிரிப்பு பீரிட்ட்து. ஆனால் அவள் வெளிக்காட்டாமல் அடக்கிக் கொண்டாள். யார் போய் தேதி போடுவது என எல்லோரும் யோசித்துக் கொண்டிருக்கும்போதே வாத்தியார்வீட்டு கபில் எழுந்து போய் தேதியையும் கிழமையையும் போட்டுவிட்டு வந்து அமர்ந்தான். கால் மேல் கால் போட்டபடி தன் எதிரில் அமர்ந்திருக்கும் மாணவர்களைப் பார்த்து, ”யார் யார்லாம் ஹோம் ஒர்க்க செஞ்சிட்டு வந்திருக்கீங்க. கை தூக்குங்க பார்க்கலாம்” என ஷம்மு கேட்டாள். ஓரிருவர் மட்டுமே தூக்கினார்கள். மற்றவர்கள் தலையைக் குனிந்துகொண்டு அமைதியாக இருந்தனர். ” ஸ்கூல்ல அவசர அவசரமா என்ன பாத்து சம் போடுறவ நீ. இங்க வந்து எங்கள ஹோம் வொர்க் செஞ்சிட்டிங்களானு கேக்கறயா. எங்க போறாத நேரம்டா சாமி” என தலையில் அடித்துக் கொண்டாள் அபி. உண்மையில் ஷம்மு வீட்டில் இருக்கும் கேரம் போர்டும் வீடியோ கேமுமே இவர்களை அவளுக்கு அடங்கிப்போகச் செய்கின்றன. அப்புரம் புதுப்படம் வெளியான உடனேயே ஷம்மு வீட்டில் சி.டியில் பார்த்துவிட முடியும் என்பதும்தான் அபியை அவளுக்கு எதிராக இயங்கவிடாமல் செய்துவிடுகிறது. ஆனால் அவளுக்கு எதிராக நடந்துகொள்ள வேண்டி வரும்போதெல்லாம் இனி எந்த சலுகையையும் அவளிடமிருந்து பெறக்கூடாது என்றே நினைப்பாள். ஆனால் புதுப்பட சி.டியும் வீடியோ கேமும் ஒவ்வொரு முறையும் அவளை பேசவிடாமல் வாயைக்கட்டியே வைத்திருந்தன. செந்தில் இவளை தொடையில் தட்டி ”என்ன யோசனை?” என்று கேட்டான். அப்போது தான் அவள் நினைவுகளில் இருந்து மீண்டாள்.வீட்டுப்பாடம் செய்யாமல் வந்திருந்த அனைவரையும் எழுந்து வரிசையில் நிற்கும்படி கட்டளையிட்டாள் ஷம்மு.வகுப்புத் தலைவனைப் பார்த்து ”எங்கடா இங்கிருந்த கோல்” என்று அதட்டலுடன் கேட்டாள். பேகன் எழுந்து ”மிஸ் நான் போயி எடுத்துட்டு வரட்டா? ” என்று கேட்டான். “உன் வேலையைப் பாருடா முந்திரிக் கொட்டை” என்று சொல்லி அவனை உட்காரச் சொன்னாள். கோல் வந்தவுடன் வரிசையில் நின்றிருந்தவர்களுக்கு ஆளுக்கு இரண்டு இரண்டு அடிகள் கொடுத்தாள். வீட்டுப்பாடம் செய்யாததால் வரிசையில் கடைசியாக காயத்ரியும் அடிவாங்க நின்றிருந்தாள். அவள் முறை வந்தபோது “அக்கா வேகமா அடிக்காத. அப்புறம் நாளக்கி உன்ன மிஸ்கிட்ட மாட்டி விட்டுருவேன்” என்று ஷம்முவைப் பார்த்து சொன்னாள். அதற்கு ஷம்மு ”இப்ப மிஸ் ஆட்டம் தான ஆடறோம். இங்க நான் தான் மிஸ் அப்புறம் அக்கானு ஏன் கூப்பிடுற?” என்று கேட்டாள். காயத்ரி நாக்கை மெல்ல கடித்தபடி அடி வாங்க கையை நீட்டினாள். ஷம்மு முதல் அடியை கொடுத்தாள். காயத்ரி கைகளை உதறிக் கொண்டே ”போ நான் இந்த ஆட்டத்துக்கு வரல. நீ சும்மா மிஸ்தான. எதுக்கு வேகமா அடிக்கிற. நா வரல போ” எனக்கூறிக் கொண்டே புத்தகப் பைகளைத் தூக்கிக் கொண்டு வகுப்பறையை விட்டு வேகமாக வெளியேறினாள். கடைசியில் அமர்ந்திருந்த அபி, ”அக்கா சொன்னதுக்கெல்லாம் பூம்பூம் மாடு மாதிரி தலை ஆட்னா இல்ல நல்லா வேணும் அவளுக்கு” என பேகனைச் சீண்டி சொன்னாள்.

கூடத்தில் அமர்ந்து தொலைக்காட்சியில் தொடர் பார்த்துக்கொண்டிருந்த தன் அம்மாவிடம் சென்று முறையிட்டாள் காயத்ரி. விளையாட்டிற்காக அடித்திருப்பாள் கோபப்படாமல் போய் விளையாடு என்று அம்மா எவ்வளவோ சமாதானம் செய்து பார்த்தாள். கூடத்தில் இருவரும் மாறி மாறி பேசுவதைக் கேட்ட ஷம்முவும் உள்ளே வந்து காயத்ரியிடம் கெஞ்சினாள். எதற்கும் அவள் இறங்கி வருவதாகத் தெரியவில்லை.வேறு வழி தெரியாமல் கடைசி கட்டமாக காயத்ரியிடம், ”நீயும் மிஸ்ஸா இருக்கியா?” என்று ஷம்மு கேட்டாள். அதைக் கேட்ட காயத்ரியின் கண்கள் பிரகாசமாக ஒளிர்ந்தன. திடீரென ஷம்மு இப்படி கேட்பாள் என அவள் எதிர்பார்க்கவே இல்லை.முகம் முழுக்க புன்னகை பரவ தலையை சரி என இப்படியும் அப்படியுமாக ஆட்டினாள். பின் சமயல் அறைக்கு சென்று விசுப்பலகையின் மேல் இருந்த குடத்தில் இருந்த தண்ணீரை மொண்டு குடித்தாள். தோட்டத்திற்கு சென்று சிறுநீர் கழித்துவிட்டு வந்தவள் காயத்ரியின் கைகளை பிடித்தவாறே, ”நீ சின்ன மிஸ். அக்கா பெரிய மிஸ் சரியா” என கூறி ஆட்காட்டி விரலை ஆட்டியபடி நடந்து சென்றாள். காயத்ரியும் தனக்கு முழுச்சம்மதம் என்பதுபோல வாய்முழுக்கச் சிரிப்புடன் அன்னாந்து அக்காவைப் பார்த்தாள்.


வகுப்பறைகள் தனித்தனியாக பிரிக்கப்பட்டன. இருவரும் ஆளுக்கு சரி பாதியாக மாணவர்களை பிரித்துக்கொண்டனர். வகுப்பறைக்குள் நுழைந்தவுடன் காயத்ரி அனைவருக்கும் வணக்கம் தெரிவித்துக் கொண்டு தன்னைப்பற்றிக் கூறத்தொடங்கினாள்: “ நான் புதுசா வந்திருக்க இங்கிலீஷ் மிஸ். யாரும் தப்பு பன்னா எனக்கு புடிக்காது. அப்புறம் பெரிய மிஸ்கிட்ட சொல்லி டி.சி குடுக்க வேண்டியிருக்கும். ஜாக்கிரதையா இருங்க” சொல்லி முடித்துவிட்டு ஓரக்கண்ணால் அபியையும் பேகனையும் பார்த்தாள். அபி தன் முகத்தை வேறுபக்கம் திருப்பிக் கொண்டாள்.கரும்பலகைக்கு காயத்ரி ஜன்னல் கதவைப் பயன்படுத்திக் கொண்டாள். கரும்பலகையை சுத்தம் செய்தபடியே, ”யாரும் பேசாதீங்க. மீறி பேசுனா பெரிய மிஸ்கிட்ட போய் சொல்லிடுவேன்” என மிரட்டினாள். அதற்கு செந்தூர், ”எதுக்கெடுத்தாலும் பெரிய மிஸ்தானா?” என செந்திலிடம் கிசுகிசுவென கேட்டான். கரும்பலகையில் ஆப்பிள், பனானா, கேரட் போன்ற வார்த்தைகளை எழுதிப்போட்டு விட்டு மாணவர்களைப் பார்த்து காயத்ரி சொன்னாள்: ”ஒவ்வொன்னையும் பத்துமுறை எழுதுங்க”. மாணவர்கள் சரி என்பது போல தலையாட்டினர். கொஞ்சநேரம் இப்படியும் அப்படியுமாக நடந்தவள் தன் வகுப்பறையைவிட்டு ஷம்மு இருந்த வகுப்பிற்கு சென்றாள். அவள் அருகில் அமர்ந்து, ”மிஸ் உங்க சாரி ரொம்ப அழகா இருக்கு. எங்க எடுத்தீங்க?” என்று கேட்டாள். ஷம்மு கொஞ்சமும் இதை எதிர்பார்க்கவில்லை. தன் தங்கையின் பாவனை அவளை சிலிர்க்கச் செய்தது. அவள் அம்மாவின் முகத்தைப் பார்த்தாள். அம்மாவிற்கு ஒன்றும் விளங்கவில்லை. அவள் காயத்ரியிடம் என்ன என்பது போல கையை ஆட்டிக்கேட்டாள். அதற்கு காயத்ரி, “ இப்படி தாம்மா எங்க ஜெயந்தி மிஸ் கேப்பாங்க” என்றாள். இதைக் கேட்ட அம்மாவிற்கு சிரிப்பு வெடித்துக் கிளம்பியது. அவள் சிரிப்பதைப் பார்த்து இவர்களும் சிரித்தனர். ”அம்மா நீ உள்ள போ மா” என்று இருவரும் தன் தாயை போகச் சொன்னார்கள். அம்மா சென்று விட்டாளா என்று உறுதிசெய்து கொண்டு ”இதுவா மிஸ், இது கன்னிகா பரமேஸ்வரில எடுத்தது. காட்டன் கலந்தது. எங்க ஹஸ்பண்டுதான் வாங்கிக் கொடுத்தார்” என்று சேலையைத் தொட்டுக் காட்டுவது போல தன் சட்டையை தடவியபடியே ஷம்மு காயத்ரியிடம் கூறினாள். அதற்கு காயத்ரி ”எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு மிஸ்” என்று சொன்னாள். தங்களின் உரையாடல்கள் மூலமாக அவர்கள் தங்களின் வகுப்பறைகளை தொடர்ந்து கட்டமைத்துக் கொண்டே இருந்தனர். வகுப்பறையின் முகமும், அடிக்கடி மாறிக் கொண்டே இருந்தது.இவர்களின் பாவனைகளை எல்லாம் ஜன்னல் வழியாக அம்மா பார்த்துக் கொண்டே இருந்தாள். ஒருக்கட்டத்தில் தெருத் திண்ணையில் அமர்ந்து புத்தகம் படித்துக் கொண்டிருந்த தன் கணவனை அழைத்து இவர்களின் சேட்டைகளைக் காட்டினாள். அவரும் ஜன்னல் கதவோரம் ஒளிந்துகொண்டு அவர்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். சரியாக பார்க்க முடியவில்லை என்பதால் தெருத் திண்ணைக்கே சென்றார்.அங்கிருந்து அவர்களை நன்றாகப் பார்க்க முடிந்தது. ”அப்புறம் உங்க பையன் நல்லா படிக்கறானா மிஸ்?” என்று காயத்ரி மறுபடியும் கேட்டாள். ”ஸ்கூல்ல இப்படி யார்டி பேசுவா?” என்று யோசித்தபடியே காயத்ரியிடம் ஷம்மு கேட்டாள். ”நம்ம அஞ்சாவது மிஸ்தான இப்படி கேட்பாங்க” என்று சொன்னாள். ஷம்மு ஆமாம் என்பது போல தலையில் லேசாக கொட்டிக்கொண்டே, ”எங்க மிஸ் படிக்கறான். எப்பா பாரு கிரிக்கெட்டுதான். என்ன பன்றதுனு தெரியல மிஸ்” என்று அலுத்துக்கொண்டு சொன்னாள். ”ஆமாம் மிஸ் என் பொண்ணு கூட வீட்டுக்கு வந்தானா, சுட்டி டி.வியே கதின்னு கெடக்கறா” என்று சலிப்பாக பேசினாள். இவர்களின் உரையாடல் வழி உருவாகும் வகுப்பறையின் சித்திரங்களை ரசித்தபடியே தெருத்திண்ணையில் அமர்ந்திருந்தார் தந்தை. காயத்ரி அடிக்கடி அவரை நிமிர்ந்து பார்த்து விட்டு குனிந்து கொண்டாள். அப்போது அவளது முகம் வெட்கத்தால் நிரம்பி இருந்தது. ”மிஸ் மிஸ்” என்று அழைத்தபடி காயத்ரியின் வகுப்பில் இருந்து ஒருவன் ஓடிவந்தான். ”என்னடா?” என்று அவனை கேட்டாள். ”நான் எழுதிட்டேன் மிஸ். நோட்புக்கை பைக்குள் வச்சிடவா?” என்று கேட்டான். ”அதுக்குள்ள முடிச்சிட்டியா. அப்ப அடிஷன் டேபிள தலைகீழா மூனு தடவ எழுது டா” என்று சாதாரணமாக அவனிடம் கூறினாள். அவனும் ”சரிங்க மிஸ்” எனக் கூறிக்கொண்டே வகுப்பறை நோக்கி ஓடினான். தன் சேலை முந்தானையால் விசிறிக்கொள்வதுபோல பாவனை செய்தபடியே, ”செத்த நேரம் சும்மா இருக்கவிட மாட்டுதுங்க மிஸ்” என வகுப்பறையில் இருந்த மாணவர்களைப் பார்த்துக் கூறினாள். அவளின் இந்த செய்கையைப் பார்த்து பெற்ரோர்கள் இருவரும் வாய்விட்டுச் சிரித்தனர்.

”ஏம்மா இருட்ட ஆரம்பிச்சிடுச்சி. வந்து மொகம் கழுவிகினு ஹோம் வொர்க் செய்யுங்கள்” என்று அம்மா இவர்களை அழைக்கவும் மின்சாரம் நிற்கவும் சரியாக இருந்தது. “போச்சுடா கரண்ட்டுகார சாண்டாகுடிச்சவன் அதுக்குள்ள புடிங்கிட்டானா” என்று தேவகி அழுத்தம் திருத்தமாக சொன்னாள். அவள் பேச்சைக் கேட்ட பெற்றோர்கள் இருவருக்கும் தூக்கிவாரிப்போட்டது. இவர்கள் இருவரைத்தவிர மற்றவர்களுக்கு அந்தவார்த்தையின் அர்த்தம் தெரிந்திருக்கவில்லை. ”தேவகி யார் உனக்கு இப்படி பேச சொல்லிக் கொடுத்தா?” என்று ஷம்முவின் அம்மா அவளைப் பார்த்துக் கேட்டாள். அதற்கு மிகச்சாதரணமாக ”எப்ப கரண்ட் நின்னாலும் எங்க பாட்டி இப்படிதான் சொல்லும்” என்று சொன்னாள். ஷம்முவின் அம்மா தலையுயர்த்தி தன் கணவனைப் பார்த்தாள். அவர் அமைதியாக நின்றுகொண்டிருந்தார். ”இனிமே நீ இப்படி பேசக்கூடாது” என தேவகியை செல்லமாகத் தட்டிச் சொன்னாள். ”அப்ப பாட்டி மட்டும் சொல்லலாமா?” என்று அவள் திரும்பக் கேட்டாள். இவளுக்கு என்ன பதில் சொல்வதென்று தெரியவில்லை. அதற்குமேல் அதை வளர்த்த விரும்பாதவளாக ”இருட்டிடிச்சி பாருங்க. அவுங்கவுங்க வீட்டுக்குப் போங்க. தேடப்போறாங்க.” என அனைவரையும் பார்த்துச் சொன்னாள். அதற்கு காயத்ரி, ”தோ முடிச்சிடரோம் மா” என்று சொன்னாள். ஷம்மு தன் வகுப்பில் ஒருவனை அழைத்து வீட்டிற்கு விடும் மணியை அடிக்கச் சொன்னாள். அவனும் சைகையால் மணியை அடித்தான். மாணவர்கள் அனைவரும் எழுந்து மாலை வழிபாட்டிற்கு வரிசையில் நின்றனர். பெரிய மிஸ் எனும் ஸ்தானத்தில் அவர்களுக்கு எதிரில் நின்று ஷம்மு பேசினாள்: ”ஸ்கூல் தெரந்து இருபது நாள் ஆயிடுச்சி. பேரன்ட்ஸ் கிட்ட சொல்லி பீஸை சீக்கிரம் கட்டச் சொல்லுங்க. அப்பதான் நோட்புக், டை, பெல்ட் எல்லாம் தருவோம்” அவள் பேச்சிற்கு மாணவர்கள் அனைவரும் சரி எனும் விதமாக தலையாட்டினர். ”நேஷ்னல் ஆன்த்தம்” என்று சத்தமாக காயத்ரி சொன்னாள். மாணவர்கள் அனைவரும் நேராக நின்று நெஞ்சை நிமிர்த்தி தேசியகீதம் பாடினர். ”ஸ்கூல் டிஸ்பர்ஸ்” என்று மாணவர்களைப் பார்த்து காயத்ரி உரக்கச் சொன்னாள். ”பை பை மிஸ்.. தேங்க்யூ மிஸ்” என்று கூறிக்கொண்டே மாணவர்கள் கலைந்து சென்றனர். கூடம் வெறுமையாக காட்சி அளித்தது. ”ஏம்மா காபி கலக்கட்டுமா?” என்று அம்மா கேட்டதும் தான் இவர்கள் இயல்பு நிலைக்கு திரும்பினர்.


தெருவில் நாய்கள் குரைத்துக்கொண்டு முருகன் கோயில் தெரு நோக்கி ஓடின. காபி குடித்துவிட்டு வீட்டுபாடம் செய்த பின் ஷம்முவும் காயத்ரியும் தெருவிற்கு வந்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர். அபி தலைமையில் ஒரு குழுவும் ஷம்மு தலைமையில் ஒரு குழுவாகவும் பிரிந்து நிலாக்கும்பல் விளையாடினர். தெருவெங்கும் ஆங்காங்கே திட்டுதிட்டாக இருந்த நிழல்களில் எல்லாம் இரு அணியும் மாறி மாறி நிலாக்கும்பல் வைத்தனர். பின் இரு அணிகளும் மாறி மாறி எதிர் அணியின் நிலாக்கும்பல்களை கண்டுபிடித்து அழிக்கத்தொடங்கினர். அபி அணி எதிர்பார்க்க முடியாத இடங்களில் எல்லாம் நிலாக்கும்பல் வைத்திருந்தனர். ஷம்மு அணிக்கு அது பெரும் சவாலாக விளங்கியது. எல்லோரும் நிலாக்கும்பலை அழிக்க அங்கும் இங்குமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தனர். எல்பர் வீட்டு பூவரசமரத்தடியில் பரவலாக இருட்டு கவிந்திருந்த்து. நிலாக்கும்பல் ஏதாவது வைத்திருக்கிறார்களா எனப் பார்க்க அபி அங்கு சென்றாள். மரத்தின் கீழே இருட்டில் யாரோ படுத்துக்கொண்டிருப்பது மங்கலாகத் தெரிந்தது. ஒருவித அச்சத்தோடே அருகில் சென்றாள். ஷம்மு மீது செந்தில் படுத்துக் கொண்டிருந்தான். இவள் வந்து நிற்பதை உணர்ந்த இருவரும் பயத்தில் அலண்டு அடித்துக் கொண்டு எழுந்து ஓடினர். ஆட்டம் தொடர்ந்துகொண்டே இருந்தது.

வெகுநேரம் கழித்து அவர்களின் அம்மா தெரு வாசலுக்கு வந்து பார்த்தாள். நன்றாக இருட்டிவிட்டிருந்தது. ”ஷம்மு, காயத்ரி சாப்பிட வாங்க” என்று சப்தம் போட்டு கூப்பிட்டாள். மூன்றாவது வீட்டில் இருந்து தட தட வென காயத்ரி ஓடிவந்தாள். ஷம்மு அப்போது தான் தெரு திருப்பத்தில் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தாள். தான் பார்த்ததை அபி யாரிடமும் சொல்லிவிடக் கூடாதே என மனதிற்குள் வேண்டிக்கொண்டாள். அப்படியே அவள் சொன்னாளும் செந்தில் தான் தன்னை ”வா அப்பா அம்மா ஆட்டம் ஆடலாம்” என கூப்பிட்டான் என்று சொல்லிவிடுவது என்றும் மனதிற்குள் எண்ணிக்கொண்டாள்.
ஷம்மு வீட்டிற்குள் நுழையும் போது தொலைக் காட்சியில் செய்தி ஓடிக்கொண்டிருந்தது. ”இந்த அப்பாவுக்கு எப்பவுமே நியூஸ்தான்” எனக் கூறிக்கொண்டே ரிமோட்டை தேடினாள். ரிமோட் அப்பாவின் மடியில் கிடந்தது. இந்த முறை ரிமோட்டை தரக்கூடாது என்ற பிடிவாதத்தில் அமர்ந்திருந்தார் அவர். ரிமோட்டை எடுக்க குனிந்தவள், ”அப்பா பிளீஸ் பா” என்று கெஞ்சலாகக் கேட்டாள். கீழே குனிந்து தன் அப்பாவிடம் பேசும் போது அவளுக்கு சட்டென பயம் தோன்றி மறைந்தது. அபி வந்து அங்குப் பார்த்ததை சொன்னால் அப்பாவின் முகம் எப்படி இருக்கும் என ஒருநொடி நினைத்துப் பார்த்தாள். மீண்டும் பயம் அவளைக் கவ்விக் கொண்டது. அவள் கெஞ்சலாக கேட்கவும் மறுப்பேதும் சொல்லாமல் அவரும் கொடுத்துவிட்டார். அவள் கைக்கு ரிமோட் வந்ததும் தடதடவென சேனல்கள் மாறின. அவள் விரல்கள் தொடர்ந்து ரிமோட்டை இயக்கியபடியே இருந்தது. போகோ சேனல் வந்ததும் ரிமோட்டை அருகில் வைத்துவிட்டு சாப்பிட அமர்ந்தாள். ”இத்தனை வேகமாக இயக்க இதுகளுக்கு யார் தான் கத்து கொடுத்தாங்களோ” என்று சொல்லிக்கொண்டே அவரும் சாப்பிட அமர்ந்தார். ”ஆடிட்டு வந்து அப்படியே சாப்பிட ஒக்காறாதீங்கனு எத்தனை தடவ சொல்றது” என்று சமயலறையில் இருந்து அம்மாவின் குரல் ஓங்கி ஒலித்தது. காயத்ரியும் ஷம்முவும் உதட்டைப் பிதுக்கிக்கொண்டே கை கழுவிக்கொண்டு சாப்பிட அமர்ந்தனர்.
சூடாக இருக்கும் நூடுல்ஸை அன்ன வெட்டியால் எடுத்து மூன்று தட்டிலும் வைத்தாள். ஒவ்வொருவருக்கும் முள் கரண்டி கொடுக்கப்பட்டது.மெல்ல இயல்பு நிலைக்குத் திரும்ப ஆரம்பித்திருந்த ஷம்மு தட்டில் இருந்த நூடுல்சை கிளரி கிளரி சாப்பிட ஆரம்பித்தாள். ”இன்னாமா எப்பவும் நூடுல்ஸை வெள்ளையாவே செய்யற சாந்தி அத்த வூட்ல மட்டும் கலரா செய்றாங்க இல்ல” என்று காயத்ரி அம்மாவைப் பார்த்துக் அலுப்பாக கேட்டாள். ”சரி அடுத்த முறை கலரா செய்றேன்” என்று வழக்கமான தொனியில் அவளின் அம்மா கூற ”எப்பவும் இதே மாதிரி தான் சொல்ற. ஆனா செய்ய மாட்ற. போ நான் சாப்பிட மாட்டேன்” என்று வீம்பு பிடித்தாள். இருவரும் மாறி மாறி பேசிக் கொண்டே இருந்தனர். தன் பிடிவாதத்தை கொஞ்சமும் தளர்த்திக் கொள்ள காயத்ரி முயலவில்லை. காயத்ரி முரண்டு பிடித்து அழ ஆரம்பித்தாள். சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்த அவளின் அப்பாவிற்கு இவர்களின் சண்டை கோபத்தை ஏற்படுத்தியது. ”இப்ப சாப்ட போறியா இல்ல நீங்க உங்க மிஸ் பத்தி அடிச்ச கொட்டத்தை வந்து ஸ்கூல்ல சொல்லட்டுமா?” என்று காயத்ரியைப் பார்த்து சத்தமாகக் கேட்டுக்கொண்டே எதிரில் இருந்த சொம்பைத் தூக்கி தரையில் ஓங்கி அடித்தார். சொம்பு தரையில் மோதி பெருத்த சப்தத்தை ஏற்படுத்தியது.அவரின் கோபத்தை உணர்ந்த காயத்ரி சர்வமும் ஒடுங்கிப் போனாள். எதுவும் பேசாமல் தட்டில் இருந்ததை எடுத்து சாப்பிடத் தொடங்கினாள். பயந்துபோய் சாப்பிடும் காயத்ரியைப் பார்ப்பதற்கு மிகவும் சங்கடமாக இருந்தது அவருக்கு. தான் இந்தளவு கோபமாக அவளிடம் நடந்து கொண்டிருக்கக் கூடாதோ என்றும் மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டார். ஷம்மு அமைதியாக சாப்பிட்டு விட்டு கை அலம்பிக் கொண்டு அறைக்குச் சென்று படுத்துவிட்டாள். அவர் சாப்பிட்டு விட்டு துண்டை எடுத்து தோளில் போட்டுக் கொண்டு தெருவில் சிறிது நேரம் நடக்கச் சென்றார். காயத்ரி அமைதியாக தெருக் கதவோரம் சுவரில் சாய்ந்து அமர்ந்து கொண்டிருந்தாள். அவள் அம்மா எவ்வளவோ பேச்சு கொடுத்தும் கூட அவள் ஏதும் பேசவில்லை. அடுத்தநாளுக்கு சமையில் செய்ய தேவையான கீரைகளை ஆய்ந்து வைத்துவிட்டு, தோட்டக் கதவை சாத்தினாள் அவள். அவர் உள்ளே வந்து ஓடிக்கொண்டிருந்த தொலைக்காட்சியை நிறுத்திவிட்டு கூடத்தில் விரித்திருந்த பாயில் படுத்தார். காயத்ரியும் ஏதும் பேசாது ஷம்முவின் பக்கத்தில் சென்று படுத்துக்கொண்டாள். தூங்குவதற்கு முன் வழக்கமாக இருவரும் ஏதாவது பேசிக் கொண்டிருப்பார்கள். ஆனால் அன்று ஷம்முவும் காயத்ரியும் பேசிக்கொள்ளவே இல்லை. சிறிது நேரத்தில் ஷம்மு தூங்கிப் போனாள். காயத்ரிக்கு உறக்கம் வரவேயில்லை. மேற்கூரையில் சுழலும் மின்விசிறியையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். நாளை மிஸ்ஸிடம் அப்பா சொல்லிவிடுவாரோ என்ற எண்ணம் மீண்டும் மீண்டும் அவள் மனதில் தோன்றிக் கொண்டே இருந்தது. அவ்வாறு யோசிக்க யோசிக்க அவளை பயம் கவ்வத் தொடங்கியது. உடலில் மெல்ல நடுக்கமேற்பட்டதை உணர்ந்த அவளுக்கு அழ வேண்டும் போலவும் இருந்தது. ஜன்னலுக்கு அப்பாலிருந்து சில்வண்டின் ரீங்காரம் தொடர்ந்து கேட்டுக் கொண்டே இருந்தது. ஒருகட்டத்தில் காயத்ரி பயத்துடனேயே தூங்கிப் போனாள்.
”அடிக்காதிங்க மிஸ்... அடிக்காதிங்க மிஸ்... இனிமே அப்படி வெளையாட மாட்டேன் மிஸ். சத்தியமா ஸ்கூல் ஆட்டம் ஆடமாட்டேன் மிஸ்” என்று கைகளை உதறியபடியே அலறிக்கொண்டு காயத்ரி வெளியில் எழுந்து ஓடிவந்தாள். சப்தம் கேட்டு திடுக்கிட்டு எழுந்த காயத்ரியின் அம்மா விளக்கை போட்டாள். அவள் தந்தையும் உறக்கம் களைந்து எழுந்தார். ”அடிக்காதீங்க மிஸ்.. அடிக்காதீங்க மிஸ்” என பிதற்றிய படியே அழுது கொண்டிருக்கும் அவள் அருகில் சென்று தூக்கி ”சும்மா வெளையாட்டுக்கு சொன்னேன்டா. அப்பா போயி மிஸ்கிட்ட சொல்வேனா?” என்று கொஞ்சினார். அவள் அவரைப் பார்க்காது அம்மாவையே பார்த்து தேம்பிக் கொண்டிருந்தாள். பயத்தால் சுவாசம் சீரற்று இருந்தது. அம்மா அவளை அழைத்துக் கொண்டு சாமி அறைக்கு சென்றாள். சாமிப்படத்திற்கு எதிரில் இருந்த விபூதி மடக்கில் இருந்த விபூதியை எடுத்து காயத்ரியின் நெற்றியில் இட்டாள். பின் குடிக்க தண்ணீர் கொடுத்து தன் பக்கத்திலேயே படுக்க வைத்துக் கொண்டாள். தாயின் சேலையை தன் விரல்களில் நன்றாக சுருட்டி பிடித்தபடியே காயத்ரியும் தூங்கிப் போனாள்.

”பால்.. பால்” எனும் பால்காரரின் குரல் கேட்டுதான் காயத்ரியின் அம்மா எழுந்து தெருக்கதவைத் திறந்தாள். நன்றாக விடிந்து விட்டிருந்தது. அவள் அப்பா எழுந்து சட்டையை அணிந்து கொண்டு செய்தித்தாள் வாங்க பேருந்து நிலையத்திற்கு சென்றார். காயத்ரியும் ஷம்முவும் நன்றாக தூங்கிக் கொண்டிருந்தனர். தெருப் பெருக்கி கோளமிட்டபின் காபி கலந்து இருவருக்கும் குடிக்கக்கொடுத்தாள். தூக்கக் கலக்கத்திலேயே இருவரும் குடித்தனர். காபி குடித்ததும் ஷம்மு தாயிடம் சொல்லிக்கொண்டே கழிவறை நோக்கி ஓடினாள். ”நான் இன்னக்கி ஸ்கூல் போகல” என்று எழுந்திரிக்கும் போதே சினுங்க ஆரம்பித்தாள் காயத்ரி. ”மொதல்ல எழுந்து போயி தெருவுல வெளையாடுமா. ஸ்கூல் போறத பத்தி அப்புரம் பேசிக்கலாம்” என்று அவள் அம்மா சமாதானம் செய்யவும் எழுந்து தெருவிற்கு விளையாடச் சென்றாள். அம்மா சமையல் அறையில் மும்முரமாக இருந்தாள். ஒருபுறம் குக்கர் ஒலி எழுப்பிக்கொண்டிருந்தது. சிறிது நேரத்திற்குள் ஷம்மு குளித்துவிட்டு துவட்டிக் கொண்டே கூடத்திற்கு வந்தாள். அம்மா தெருவிற்குச் சென்று காயத்ரியை குளிக்கக் கூப்பிட்டாள். ”நா ஸ்கூல் போக மாட்டேன் போ” என்று கூறி கொண்டே குளிக்க முரண்டு பிடித்து உள்ளே வரமறுத்தாள் காயத்ரி. அம்மா எவ்வளவோ கெஞ்சி அவளை குளிக்க வைத்து சீருடைகளை அணிவித்து பள்ளிக்கு தயார் படுத்தினாள். அம்மா எடுத்து வைத்த சாப்பாட்டை சாப்பிட்டு விட்டு, புத்தகப் பையை தூக்கிக் கொண்டு வெளியில் இருவரும் வந்தனர். அப்பா இருசக்கரவாகனத்தை உள்ளிருந்து வெளியில் தள்ளிக்கொண்டு வந்து, ”ஏறி உக்காருங்க. டைம் ஆவுது” என்று அவர்களைப் பார்த்துச் சொன்னார். ஷம்மு ஏறி அமர்ந்தாள். ஆனால் காயத்ரி ஏற மறுத்து அடம்பிடித்தாள். எவ்வளவோ சொல்லியும் அப்பாவுடன் தன்னால் போக முடியாது என்று பிடிவாதம் பிடித்தாள். ”நா ஸ்கூலுக்குப் போறேன். ஆனா அப்பா கூட வரக்கூடாது” என்று திரும்பத் திரும்பக் கூறிக் கொண்டிருந்தாள். அவர் மெதுவாக வண்டியை சாய்த்து நிறுத்திவிட்டு காயத்ரியைப் பார்த்து ”நீ அம்மாவ கூட்டிட்டு போடா செல்லம்” என்று கூறினார். அப்போது அவர் மனதில் முந்தின இரவு கோபத்தோடு நடந்து கொண்ட அவரின் சித்திரம் தோன்றி மறைந்தது. ஷம்முவிற்கு அப்போது அப்பாவைப் பார்க்க பாவமாய் இருந்தது. அம்மா புத்தகப்பையை எடுத்துக்கொள்ள அவள் கைவிரல்களைப் பிடித்துக்கொண்டு தன் அக்காவுடன் அன்று பள்ளிக்கு சென்றாள் காயத்ரி.காலைச் சூரிய ஒளி அவள் முகம் முழுக்கப் பட்டு எதிரொலித்துக்கொண்டிருந்தது.


அன்றிலிருந்து காயத்ரி, தன் அப்பா வீட்டில் இருக்கும்போது, மிஸ் ஆட்டம் ஆடுவதை கவனமாக தவிர்க்கத் தொடங்கினாள். அபிக்கும் அதன் பிறகு மிஸ் ஆவது ரொம்பச் சுலபமாக இருந்தது. செந்திலும் இவர்களுடன் சேர்ந்து விளையாடுவதை முற்றாக நிறுத்திவிட்டிருந்தான்.

ஞாபகத்தில் தேங்கிய வீடு

தன் வீட்டைக் கட்டிமுடித்த
திருப்தியில் உங்களை சிறுபுன்னகையோடு திரும்பிப்
பார்க்கிறாள்
சிறுமி சைதன்யா
சுவர் கோணலாக இருப்பதாக்கூறி நீங்கள் சிரிக்க
அவள் வாயிற்கதவை திறந்துவிட்டதாகக் கூறுகிறாள்
கை நுழைய முடியாத நுழைவாயிலைக்கொண்டு
என்ன செய்துவிட முடியுமென்கிறீர்கள்
உள்ளே நுழைந்து ஒளியேற்றிவிட்டேன் என்கிறாள்
ஒளிவெள்ளம் பெருகும் வீட்டை
தை மாத வெள்ளாமை கொண்டு நிரப்புவேனென்று
அவள் சூளுரைத்தபோது
ஈசானத்திக்கில் மேகம் திரண்டு மழை வலுக்கிறது

உங்களின் குற்றச்சாட்டுகள் பெருகிக்கொண்டே இருக்க
வீடுகளாக கட்டிக்கொண்டே இருக்கிறாள் அவள்
பின் அவளின் வேகம் உங்களை மௌனமாக்குகிறது
சடுதியில் எல்லா வீட்டிற்குள்ளும் நுழைத்து
திரும்புமவள் உங்களைப் பார்க்கிறாள்

பின் தலையுயர்த்தி ஈசானத்திக்கைப் பார்க்கிறாள்
குளிர்காற்றெடுக்க மின்னலும் இடியும் வலுக்கின்றன

என்ன நினைத்தாளோ தெரியவில்லை
தான் கட்டிய ஒவ்வொரு வீட்டையும்
வேகத்தோடு இடித்து தரைமட்டமாக்கி
தன் பாவாடையை உதறிக்கொண்டு கிளம்புகையில்
காற்றும் மழையும் சுழன்றடிக்கின்றன

இன்னும் பரவிக்கொண்டிருக்கிறது வெளிச்சம்
இடிபாடுகளுக்கிடையில்

வீடுகளிருந்த இடத்தை வெறித்துப்
பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள் நீங்கள்.