இது நியாமாரே?

கடந்த சில மாதங்களாக முன்பெப்போதை விடவும் இலக்கிய உலகில் குரு மகா சன்னிதானங்களும் மடாதிபதிகளும் பீடாதிபதிகளும் அதிகரித்துவிட்டதை நன்றாக உணரமுடிகிறது.எந்த இதழை புரட்டினாலும் பட்டியல்கள்தான் பிரதான இடத்தை நிரப்பிக்கொண்டிருக்கின்றன. முற்றிலுமாக விமர்சனப் பார்வை மங்கிய தமிழ்ச் சூழலில் இதுபோன்ற பட்டியல்கள் எத்துனை நாட்களுக்கு தங்களின் சுவாசத்தை தக்க வைத்திருக்க முடியும் என்பது அப்பட்டியல்களை சதா உதிர்த்துக் கொண்டிருக்கும் பிதாமகர்களுக்கே தெரியும்.

இது ஒரு புறம் இருக்க, எழுத வந்த இருநூறு நாட்களுக்குள் தனிப்பட்ட உரையாடலில்,  “அவர்லாம் அவுட்டேட்டட் ரைட்டர்ங்க” என நாக்கூசாமல் இலக்கிய உலகில் என்ன நடந்து கொண்டிருக்கிறது என்றுகூட அறிந்துகொள்ளாமல் பேசுவது தடித்தனம் இல்லையா?. தொடர்ந்து இயங்குபவர்கள்தான்  எழுத்தாளர்கள் எனும் மொன்னையான அளவுகோலை ஏந்தித் திரிபவர்களுக்கு அயன்புரம் சத்தியநாராயணன்களும் மணலூர்பேட்டை பாரதிமுருகன்களும்தான் இளைய பீடாதிபதிகளாக இருந்து  கடமையாற்ற கிடைப்பர்.

அனைத்துப் பட்டியல்களுக்கும் பின்புறம் ஒளிந்து கொண்டு தலையை சொறிந்தபடி அதிகாரத்தின் தடித்த காலணிகளை நக்கிக் கொண்டிருக்கிற சிற்சில விழிகளை தவிர்க்கமுடிவதில்லை. விஷமத்தனமான அவ்விழிகளில் அனைத்தையும் கற்றுத் துறைபோகிய பாசாங்கின் ஒளியை தரிசித்துவிடமுடிகிறது. இதுபோன்ற விழிகளுக்கு எழுத்தில் தீவிரம்கூடிய ஒரே ஒரு படைப்பாளிகூட அகப்படமாட்டான். அவன் எப்போதும் பனிவரகு போன்றவன். ஊழிக்காலத்தில் தான் பனிவரகின் இருப்பு தெரிய வரும். ஒருவகையில் அவன் சேற்றுக்கடியில் அலைந்து கொண்டிருக்கும் நாட்டு மீன்களான குறவை, கெலுத்தி,விரால்களைப் போன்றவன். எவ்வளவு நவீன வலைகள் வந்தாலும் அவற்றை சுலபத்தில் பிடித்துவிட முடியாது. அப்படியே பிடிபட்டாலும்கூட நீங்கள் களிப்படைவதற்கு முன்பாக வலைகளை கடித்து மறுபடியும் சுதந்திரம் நோக்கித் துல்லிக் குதித்திடக் கூடியவன். ஆனால் உங்களின் இளைய சன்னிதானமாக அறிவிக்கப்படுபவர்கள் கலப்பின ரக  தங்க நிற மீன், போட்லாக் கெண்டை போன்றவர்கள். எளிய வலையில் சிக்கிக்கொள்பவர்கள். சிக்கி இறப்பது மட்டுமே அவர்களுக்கு பணிக்கப்பட்டிருக்கும் வேலைத் திட்டமாகும்.

முனை மழுங்கி, தர அளவுகள் தேய்ந்து இற்றுப்போன அளவுகோல்களை வைத்திருப்பது குருமகா சன்னிதானங்களுக்கும் பீடாதிபதிகளுக்கும் அழகல்ல; தகுதியும் அல்ல. மேம்போக்கான வாசகனுக்கு வேண்டுமானால் அத்தகைய அளவுகோல்கள் பெரும் கிளர்ச்சியை அளிக்கக்கூடும். ஆனால் நுட்பமான வாசகன் உங்கள் அளவீடுகளை புரந்தள்ளிவிட்டு முன்நகர்ந்தபடியே இருப்பான். எல்லாக் காலத்திலும் படைப்புச் செயல் அகவிழி சம்பந்தப்பட்டதாகவே இருக்கிறது.

முகநூல் வழி இலக்கிய உலகத்தில் துண்டை போட்டு இடம் பிடித்தவர்களுக்கு சிறுபத்திரிக்கை சார்ந்த உலகம் ஒன்று இருப்பதும் அதன் தீவிரத்தன்மையும் புரியாமல், காலில் மிதிபட்டுக் கொண்டிருக்கும் பட்டியல்களை எடுத்து பூஜை புனஸ்காரங்கள் செய்வதை தவிர்த்து வேறு மார்க்கம் இல்லை. எந்திரங்கள் மென்று துப்பும் உற்பத்தி பொருளாக படைப்பை அனுகும் கணவான்கள் மீது தக்க தருணத்தில் காலமே வலிய வந்து தன் இருளை பாய்ச்சும். நண்பன் ராஜகோபால் என்னிடம் அடிக்கடி இவ்வாறு சொல்வான்: “ சிறுபத்திரிக்கை எனும் பேருந்தில் ஓடிச் சென்று ஏறிய கடைசி தலைமுறை நாமதாண்டா”. இப்போது யோசித்துப் பார்த்தாலும் அவன் வார்த்தைகளில் இருக்கும் சத்தியத்தை உணர முடிகிறது.

குருமகா சன்னிதானங்களுக்கும் பீடாதிபதிகளுக்கும் முன்பாக வைக்க என்னிடம் ஒரு விண்ணப்பம் இருக்கிறது. அவை, உங்கள் பட்டியல் சார்ந்த தரவுகளை மேலும் பூடகமாக்குங்கள். அதில் பாசாங்கின் நுட்பத்தைப் பூசி பளபளப்பாக்க முடியுமா என்று பாருங்கள்.அப்போதுதான்  அரிப்பெடுக்கையில் சொரிந்துவிடக் கூடிய இளைய பீடாதிபதிகளை உற்பத்தி செய்திட முடியும்.  ஆனால் இந்த ஆபாசம் நிறைந்த அரசியலைப் பற்றிய எந்த அக்கறையுமின்றி  காத்திரமான படைப்பாளி எப்போதும் முன்னகர்ந்தபடியே இருப்பான். காலம் எப்போதும் அவன் பாதையை துலக்கமாக்கிக் கொண்டே முன் செல்லும்.   

ஒருபோதும் நாங்கள் இவ்வாறு இருந்ததில்லை

இந்தாண்டு தீபத்திற்கு என் குழந்தைகளுக்கு எப்படியாவது சுற்றுவதற்கு கார்த்தி செய்து கொடுத்துவிட வேண்டும் என்று நினைத்திருந்தேன். ஆனால் தொடர் மழையின் காரணமாக செய்து தர முடியவில்லை. அண்ணாமலையார் தீபத்தன்று மதியத்திலிருந்தே என் குழந்தைகள் “கார்த்தி ....கார்த்தி” என்று அடம்பிடிக்க ஆரம்பித்தனர். மழை வேறு விட்டுவிட்டு பெய்து கொண்டிருந்தது. தெருவில் அவரவர் வீடுகளில் மக்கள் தீபங்களை ஏற்றத்தொடங்கினர். யாராவது கார்த்தி சுற்றினால் அதை வைத்து இன்று ஒப்பேற்றிவிடலாம் என்று எண்ணினேன்.ஆனால் சொல்லி வைத்ததுபோல தெருவில் ஒருவர்கூட கார்த்தி சுற்றவில்லை. கார்த்தி இல்லாத என் தெருவைப் பார்க்கவே சங்கடமாக இருந்தது எனக்கு.

நான் சிறுவனாக இருந்த காலத்தில் ஒருபோதும் இப்படி இருந்தது இல்லை. தீபத்திற்கு ஒரு வாரத்திற்கு முன்பாகவே அதற்கான வேலைகளைத் தொடங்கிவிடுவோம். கண்டிப்பாக தீபத்திற்கு இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு நாங்கள் பள்ளிக்கு செல்லாமல் கார்த்தி செய்வதற்கு தேவையான அடுப்புகரியை அரைக்கத் தொடங்குவோம்.அப்போது பெற்றோர்களின் பங்களிப்பும் நிச்சயம் இருக்கவே செய்தது. மணிலா தொலும்பு, பனம் புடுக்கை மற்றும் மரத்தூள் ஆகியவற்றை ஊர் எல்லைகளைத் தாண்டிச் சென்று கொண்டுவருவோம். அதன் பின்னரே கார்த்திக்கு தேவையான கரித்தூள் பொட்டலம் தயாராகும்.சீக்கிரத்தில் தீ பட்டு எரிந்து விடாத எருக்கை கழிகளைக் கொண்டு கரிப் பொட்டலத்தை வைக்க தோதாக கார்த்தியை செய்து முடிப்போம்.இதை செய்து முடித்தபின் நாங்கள் அடைந்த மனநிறைவை வார்த்தைகளில் சொல்லிவிட முடியாது.

ஆனால் நிலைமை இப்போது தலைகீழாக மாறி இருக்கிறது. என் கிராமத்தில் கார்த்திக்கு கரி அரைக்கும் ஒரு சிறுவனைக்கூட காண முடியவில்லை. எல்லோரும் பள்ளிகளிலும் தொலைக்காட்சியிலும் தஞ்சமடைந்து கிடக்கின்றனர்.
என் பிள்ளைகளுக்கு எப்படியாவது இந்த கார்த்திகைக்கு கார்த்தியை ஏற்பாடு செய்வது எனத் தீர்மானமாக இருந்தேன். முதல் நாள் தொடர்மழையின் காரணமாக முடியவில்லை. ஆனாலும் பிள்ளைகள் ஏமாற்றம் அடைந்து விடக்கூடாது என எண்ணினேன். என் மனைவியிடம் ஒரு தேங்காயைக் கொண்டு வரச் சொல்லி, அதை உரித்து அம்மட்டைகளை இரண்டு மூன்றாகச் சேர்த்துக் கட்டி நெருப்பில் காட்டி அவர்களுக்கு சுற்ற கொடுத்தேன். அவர்களும் அதை சந்தோஷத்துடன் சுற்றினர். அதிலிருந்து வெளிப்பட்ட ஒன்றிரண்டு தீப் பொறிகளை கண்டு அவர்கள் சந்தோஷத்தில் துள்ளினர்.

மறுநாளும் மழை தொடர்ந்தது.ஆனாலும் இன்று அவர்களுக்கு ஒரு நிஜக் கார்த்தியைக் கொடுத்துவிட வேண்டும் என எண்ணினேன். பல நண்பர்களிடம் இது சம்பந்தமாக சொல்லியும் வைத்தேன். சிறிது நேரத்தில் ஒரு நண்பர் தொலைபேசியில் அழைத்து, தனக்கு ஜம்பையில் இருந்து மூன்று கார்த்திகள் வருவதாகவும் அதில் ஒன்றை தருவதாகவும் கூறினார். சிறிது நேரம் காத்திருந்து கார்த்தியைப் பெற்றுக்கொண்டு ஒரு வெற்றி வீரனைப் போல வீட்டிற்கு வந்தேன். என் குழந்தைகளுக்கு இது தான் கார்த்தி என்று காட்டினேன். அவர்கள் அதை ஆச்சரியமாக பார்த்துக் கொண்டே இருந்தனர். அன்று முழுவதும் ஒரு குழந்தையை தடவிப் பார்ப்பது போல அதை தடவியபடியே இருந்தாள் என் இளைய மகள். மாலை நெருங்க நெருங்க அவர்களை குதூகலம் தொற்றிக் கொண்டது.

கார்த்திக்கு நெருப்பிட வேண்டும். ஆனால் இங்கு யார் வீட்டிலும் விறகு அடுப்பு இல்லை. என்ன செய்யலாம் என அனைவரும் தீவிரமாக யோசித்தோம். “ அப்பா கேஸ் அடுப்புல கொளுத்த முடியாதா?” என்று என் பெரிய மகள் கேட்டாள். “முடியாது மா” என்று சொல்லி, என் மனைவியிடம் கற்பூரத்தை கொண்டுவரச் செய்து, அதை ஐந்தாறு துண்டுகளாக்கி கார்த்தி பொட்டலத்தின் மீது வைத்து கொளுத்தி நெருப்பை கனியவைத்தேன். சுற்றுவதற்கு இப்போது கார்த்தி தயாராக இருந்தது.முதலில் நான் எடுத்து சுற்றிக் காட்டினேன். நீண்ட என் தெருவில் நான் மட்டும் தனித்து கார்த்தியை சுற்றிக் கொண்டிருந்தது மனதுக்கு சங்கடமாக இருந்தது.
பின் குழந்தைகளை ஒவ்வொருவராக என் அருகில் நிற்க வைத்துக் கொண்டு கார்த்தியைச் சுற்றினேன்.அதிலிருந்து உதிர்ந்த பொறிகளை பார்த்து கைத்தட்டி சந்தோஷப் பட்டனர். அவர்கள் எதையோ சாதித்து விட்டதைப்போல உணர்ந்தனர். என்னுடைய இரண்டாவது மகள் கார்த்தியில் இருந்து வெளிப்பட்ட ஒவ்வொரு தீப்பொறியின் பின்னாலும் ஓடினாள். நாங்கள் சுற்றுவதை எதிர் வீட்டு நண்பர் வாசலில் நின்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். கார்த்தியை எடுத்துக் கொண்டு அவரிடம் சென்ற என் மூத்த மகள் “இந்தாங்க மாமா நீங்க சுத்துங்க பார்க்கலாம்” என்று சொன்னாள். அடுத்த ஆண்டு நிச்சயம் குழந்தைகளுக்கு கார்த்தி செய்யக் கற்றுக்கொடுத்துவிட வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். எல்லோர் வீட்டிலும் தீபம் காற்றின் போக்கில் ஆடியபடி எரிந்துகொண்டிருந்தது.