எப்போதும் இறுகும் உங்கள் பிடி

அந்தி மங்க
தங்கள் கூடு நோக்கி
திரும்பிக் கொண்டிருக்கின்றது
கருநாரைக் கூட்டம்

வாஞ்சையோடு
ஓடிவரும்
அக்குழந்தையை
வாரி அணைக்கிறீர்கள்

பிரியத்தால்
பின் மெல்ல
இறுகுகின்றது உங்கள் பிடி

சூழும் இருளில்
இறுதி மூச்சை நிறுத்திக் கொண்டு
அல்லித் தண்டென
மெல்லச் சரிகிறது அது

வாளின் கூர்மையொத்த
நிலைத்த
அதன் விழிகளை
பார்க்க முடியாமல்
முகம் திருப்பிக் கொள்ளும்
உங்களுக்கு
அப்போது முளைத்திருக்கின்றன
கடைவாயில் இருபற்கள்
வெளித் துருத்திக் கொண்டு

இனி
கண்ணாடியில்
முகம் பார்க்கையில்
நீங்கள் மட்டுமாவது
பயப்படாதிருக்க
முயற்சி செய்யுங்கள்
அதுபோதும்.

ஜாக்கிரதை நீங்கள் கண்காணிக்கப்படுகிறீர்கள்

கவிதையெழுதுவது
குற்றமென
அறிவிக்கப்படுகிறது
திடீரென்று

அனைத்து மாநில எல்லைச் சாவடிகளும்
வருவோரையும் போவோரையும்
கவிஞர்கள் அல்ல என
உறுதி செய்து கொண்ட பிறகே
தொடர்ந்து பயணிக்க அனுமதிக்கின்றன

தபால் நிலையங்கள்
தந்தி அலுவலகங்கள்
தனியார் கூரியர் நிறுவனங்கள்
அரசு மற்றும் தனியார் தொலைபேசிகள்
கவிதைகளைப்
பரிமாற்றம் செய்ய
முற்றாக மறுத்துவிடுகின்றன
இந்த ஆண்டின்
எந்த இலக்கிய விழாக்களிலும்
கவிதைகள் கண்டுகொள்ளப்படாமல்
ஒதுக்கப்படுகின்றன

உரைநடை ரூபத்தில் கவிதைகள்
ஏதாவது
வெளிவருகிறதாவென்று கவனிக்க
நிபுணர்கள் குழு அமைக்கப்பட்டுவிட்டது

கவிஞர்களை ஒடுக்குவதற்கான
அவசரச்சட்டமும் தயார் நிலையில்
கவிதை மற்றும்
கவிஞர்கள் குறித்தான தகவல்களை
அந்தந்த அரசுகள் அரக்கத்தனமாக
அழித்தொழிக்கின்றன

இங்கிருந்தோ
அல்லது வெளிநாடுகளிலிருந்தோ வரும்
கவிஞர்களுக்கான ஆதரவுக் குரல்களின்
முனைகள் உடனுக்குடன் மழுங்கடிக்கப்படுகின்றன

எல்லாம் வழக்கம் போலவே
நடந்து முடிகிறது

கவிஞர்களைப் பொருட்படுத்த வேண்டிய
அவசியம் இங்கு
யாருக்குமே நேரவில்லை

ஆம் நண்பர்களே இறுதியில் அதுதான் நடந்தது

ஏதோ ஒன்றை முன்வைத்து
நிகழ்த்தப்பட்ட ஒன்றிற்காய்
உடைந்து உருக்குலைகிறது
உனக்கான எனது பிம்பம்

சில்லுகள் பொறுக்கி
உருக்கூட்ட முனைந்து
தோற்றுப் போகிறேன்

உருக்கூடல் இன்றி
உறவுகள் கிளைத்தல்
எப்போது
சாத்தியம்?

சூரியோதயம் : மூன்று நிலைகள்

நிலவு மரணித்து விட
பகற்பொழுதின் நீட்சியை
இனிமேலும் தடுக்கவியலாது

எரிந்தவண்ணம் இயக்கம்
கொள்ளும் ஞாயிறு
எதையும் நிர்வாணமாக்கும்

பின்
யாரும் எதிர்பாரா வேளையில்
மேற்கிலிருந்து கூட சூரியோதயம்
நிகழக்கூடும்

ஓய்வும் உறக்கமும்
கூடி முயங்குதலின் காலவெளியும்
எதிர்பார்த்த கணங்களில்
இனிமேல் நிகழாது

தீர்மானித்து செயல்படுவது
திடீரென அற்றுவிடும்

இயக்கத்தின் பெருவெளியில்
எதையும் செய்ய
பழகித்தானாக வேண்டும்
இல்லையேல்
நடுவானில் கூட சூரியோதயம்
சாத்தியமாகலாம்

ஈடுசெய்ய முடியாதவை எப்போதும் இருக்கத்தான் செய்கின்றன

தட்புருடமுகம் நோக்கி கிழக்கிருந்து வீசும்
குளிர்காற்று, வடக்கே வாமதேவம்,
கோரைப்பல் அகோரமுகம் தென்திசையில்,
கழுத்திலோர் கபால மாலை
சிசுவின் பிரேத குண்டலம் காதிலாட
ஒற்றைக் கால் தூக்கி
சேமிப்பின் களமுடைத்து
வார்த்தைகளைப் பிளந்தெறியும்
உன் நீள்குறியின் கூர்மை
ஏன் இன்னும் அதிர்கிறது.

மூளியான வார்த்தைகளின்
முகம் தேடி,
செங்கோட்டி யாழ் சுழிப்பில்
இசை பெருக்கிச் செல்கிறேன்

பாறைகளின் சிறு வெடிப்பில்
கள்ளிச் செடி முட்பரப்பில்
சிக்கியெழும் வார்த்தைகளின்
ஓலத்தை உறிஞ்சி
வீங்கி வெடிக்கட்டுமுன் தனங்கள்

துளிர்த்தெழும் வார்த்தைகளின்
சிரசுகளைத் திருகி ஒன்றாக்கி
ஓணான் கொடி கட்டி
யோனிக்குள் பதுக்கும்
நீ
மும்முக அரக்கிதானே

வன்மம் உள்ளிருத்திய உன் புன்னகை
நிச்சயம் தீனியாகாதென் குறிகளுக்கெனில்
நான் தேடிச்செல்லும்
ஒற்றைச் சொல்லுக்கீடாகுமா
உன் யோனியின் ஆழம்.

ஆனால் என் கடவுள் இளமையிலேயே இறந்து போனார்

செங்காந்தள் நிறமொத்த
அவள் பின்னால்தான்
அவர் சென்றதாக
மாடவீதி மக்கள் பேசிக்கொண்டனர்

அகாலத்தில் அவர்
அவ்வாறு சென்றது
அதிர்ச்சியையேற்படுத்த
மடவிளாகச் சாமியாரை
மண்டியிட்டது
அர்ச்சகர் கூட்டம்

ஊர் என்ன பழிக்குமோ
நாடென்ன பேசுமோவென
அச்சத்தில் இருந்தார்
குரு மகாசன்னிதானம்

திருக்காப்பிட்ட பின்
தேவடியா மகனுக்கு
தெருவில் என்ன வேலையென்று
ஓர் கூட்டம்
கத்திச் சென்றது
(நிச்சயம் தேவடியா மகன் என்றே அவர்கள்
கூறினார்கள்)

கையும் களவுமாக
பிடிப்பட்டவுடன்
குனிந்த தலை நிமிராது
கருவறை நோக்கிச் சென்றார்
எல்லாம் அறிந்த
இராமநாதீஸ்வரர்.

எள்ளும் கொள்ளும் வெடிக்க
ஒருக்களித்து
படுத்துக் கொண்டாள்
உடனுறையும்
ஞானாம்பிகை

மறு நாளிலிருந்து
மடிமீது
அவளை அமரவைத்தபடி
அருள்பாலித்துக் கொண்டிருந்தார்
அவர்.

அன்றிலிருந்து தான்
அவருக்கு
சுய இன்பப்பழக்கம்
ஏற்பட்டிருக்குமென
குரு மகாசன்னிதானம்
கூறத்தொடங்கினார்.

உடனுறையும்
ஞானம்பிகைக்கு
எந்தக் கேடும்
இப்போது
இல்லை.

ஞாபகத்தில் தேங்கிய வீடு

தன் வீட்டைக் கட்டிமுடித்த
திருப்தியில் உங்களை சிறுபுன்னகையோடு திரும்பிப்
பார்க்கிறாள்
சிறுமி சைதன்யா
சுவர் கோணலாக இருப்பதாக்கூறி நீங்கள் சிரிக்க
அவள் வாயிற்கதவை திறந்துவிட்டதாகக் கூறுகிறாள்
கை நுழைய முடியாத நுழைவாயிலைக்கொண்டு
என்ன செய்துவிட முடியுமென்கிறீர்கள்
உள்ளே நுழைந்து ஒளியேற்றிவிட்டேன் என்கிறாள்
ஒளிவெள்ளம் பெருகும் வீட்டை
தை மாத வெள்ளாமை கொண்டு நிரப்புவேனென்று
அவள் சூளுரைத்தபோது
ஈசானத்திக்கில் மேகம் திரண்டு மழை வலுக்கிறது

உங்களின் குற்றச்சாட்டுகள் பெருகிக்கொண்டே இருக்க
வீடுகளாக கட்டிக்கொண்டே இருக்கிறாள் அவள்
பின் அவளின் வேகம் உங்களை மௌனமாக்குகிறது
சடுதியில் எல்லா வீட்டிற்குள்ளும் நுழைத்து
திரும்புமவள் உங்களைப் பார்க்கிறாள்

பின் தலையுயர்த்தி ஈசானத்திக்கைப் பார்க்கிறாள்
குளிர்காற்றெடுக்க மின்னலும் இடியும் வலுக்கின்றன

என்ன நினைத்தாளோ தெரியவில்லை
தான் கட்டிய ஒவ்வொரு வீட்டையும்
வேகத்தோடு இடித்து தரைமட்டமாக்கி
தன் பாவாடையை உதறிக்கொண்டு கிளம்புகையில்
காற்றும் மழையும் சுழன்றடிக்கின்றன

இன்னும் பரவிக்கொண்டிருக்கிறது வெளிச்சம்
இடிபாடுகளுக்கிடையில்

வீடுகளிருந்த இடத்தை வெறித்துப்
பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள் நீங்கள்.

கடக்க முடியாத இரவு

அலையெழுப்பிக் கொண்டிருந்த
நதியின் பிரவாகத்தை
கடுங்கோடை இரவொன்றில்
கடக்க வேண்டியிருந்தது
தீவிரத்துடன் எத்தனிக்க
தன்னை மெல்ல உள்ளிழுத்துக்கொண்டது நதி
எவ்வளவு முயன்றும்
வறண்ட நதியின் மணற்சூட்டை மட்டுமே
உணர்ந்த என் விரல்கள் அறிந்திருக்கவில்லை
உயிர்ப்பும் உயிர்ப்பின்மைகள் பற்றியும்.

இருள் விலகாத விடியலில்
துக்கத்தோடு திரும்புகையில்
கேட்க முடிந்த சிரிப்பொலிகள்
நிச்சயம்
வறண்ட நதியினுடையதாக இருக்க முடியாது

ஸ்தனங்கள் இடறும் இரவு

சனிப்பிணம் துணைத்தேடி
வளமோட்டுப் பாறையேறி
கோட்டான் ஒலி கேட்கும்
வாசியம்மன் குறிசுவைக்க
ஐயனாரப்பனுக்கேனிந்த
அவசரம்

கள்ளக் கூடலுக்கு
காட்டேரி துணைபோக
தீவட்டி கொண்டு
சாரிபோகும் கன்னிமார்கள்

பச்சபுள்ளா குளம் தாண்டி
சரடென இழையும்
குறியொலி கேட்டு
கோணமலைப் பிள்ளையார்
குன்றேறிப் பார்ப்பார்

ஈசானத் திக்கில்
சிவனும் தயார் நிலையில்

கந்தவேல் முருகன்
கையாலாகாதவனா

திசையெங்கும் ஏதிரொலிக்கும்
குறிகளின் ஓலம்

பின்
திப்பக்காடு தாண்டி
சூரியப் பிரவேசம்

நாசக்காரர்கள் ஜாக்கிரதை

இறுதி செய்யப்பட்ட
அன்பின் வார்த்தைகள்
அறிவிக்கின்றன
ஓர் நாசக்காரனின் வருகையை
அடையாளப்படுத்தியதோடு
முடிவடைவதில்லை
உங்கள் செயல்பாடு

தொடர் தாக்குதலை
மேற்கொள்ளும் எவரும்
எதன் பொருட்டும் சோர்ந்துவிடாதீர்கள்

கருணையோடு அளிக்கப்படும்
சிறு அவகாசம்
நாசக்காரனுக்கு அளித்துவிடக்கூடும்
புதிய உற்சாகத்தை

நாசக்காரனென
அழைக்கப்படும் ஓர் நபர்
அவசியம் அவ்வாறு
இருந்தாக வேண்டிய
எந்தக் கட்டாயமும் இல்லையெனும்
சிறு விளக்கத்தை மட்டும்
மனதில் கொள்ளும் நீங்கள்
பிறகு
எதுபற்றியும்
யோசித்துக் கொண்டிருக்கக்கூடாது.

மரணம்- ஒரு சிறு குறிப்பு

ஒரு கிளையிலிருந்து
இன்னொன்றுக்கு தாவும்
ஒரு பறவையின்
எளிய இடப்பெயர்ச்சியன்றி
வேறெதுவுமே இல்லை அது

பரிசு

எல்லையற்ற
கருணை நிரம்பிய
இவ்வுலகில்தான்
ஒரு தற்கொலையை மேற்கொண்டு
சிறு முத்தத்தை
சமப்படுத்த வேண்டியிருக்கிறது

எதையும் எதிர்கொள்ளத் தயாராயிருப்போம்

ஒரு நல்ல ஆசிரியரைப் போல
கைதேர்ந்த ஓர் வைத்தியரைப் போல
நுட்பமான ஓர் விஞ்ஞானியைப் போல
நடுநிலை தவறாத ஒரு நீதிபதியைப் போல
தன் வேலையை
மிகக் கச்சிதமாகவும்
பச்சாதாபங்களுக்கு அப்பாற்பட்டும்
செய்து முடிக்கின்ற
மரணத்தை
ஏன்
தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறோம்.
நாம்?

சற்றைக்கு கொஞ்சம் முன்னர் தான் அது நிகழ்ந்திருக்க வேண்டும்

அவர் திடீரென மறைந்து விட்டதாக
செய்தி வருகிறது

மரணம் அப்படியொன்றும்
திடீரென வந்துவிடுவதில்லை
நள்ளிரவில்
நாயின் அழுகை
சாக்குருவியின் சிறகசைப்பு
கோட்டானின் கூவல்
வழியாக
நிச்சயப்படுத்துகிறது
அது தன் வருகையை

அது தங்கள் வீட்டையே
வட்டமடித்தாகக் கூறி அழும்
பெண்களின் அழுகை
அதன் வருகையை இன்னும்
அடர்த்தியாக்குகின்றது

அந்த ஊருக்கு
குறிப்பிட்ட அந்த தெருவுக்கு
பின் அந்த வீட்டுக்கு
பல ஒத்திகைகளுடன்
வந்து சேர்கின்ற அது
ஒருவரை நெருங்கி விட்டதென்பதை
அவர்
உத்திரத்தைப் பார்த்து விடும் இறுதி மூச்சு
உறுதி செய்கிறது.


உரிய நேரத்திற்காக அது
மிக நிதானமாக ஆனால் கவனமாக
காத்திருக்கிறது
கடைசியில்
அந்த நபர் இறந்துவிடுகிறார்

ஒரு பூவைப்போல
அங்கே மெதுவாகப் பிறந்துவிட்டிருக்கிறது
மரணம்

ஒன்றும் இல்லாத வீடு

ஒருபோதும் உணரமுடியாதபடி இருக்கும்
புணர்ச்சியின் கவிச்சை
நெடிய மூச்சுடன்
அங்குமிங்குமென அல்லலுறுகின்றது
ஒரு வௌவாலென

ஒவ்வொரு தொடுகையிலும்
உன்னில்
உயிர்பெரும் ஏகாந்தத்தில்
உருத்திரளும்
முகம்
யாருடையதாக இருக்குமென்ற சிந்தனையில்
அப்போதுதான் பூத்த
ஒரு மலர் உதிர ஆரம்பிக்கிறது

சற்றைக்கு முன்புதான்
தனது கடைசி சுரப்பையும்
நிறுத்திக்கொண்டு
தகிக்கும் வெண்மணலை பரப்பிச் சென்றது உன் நதி

ஏதாவதொரு
மரணத்திலிருந்துதான் தொடங்குகின்றன
பிரியத்தின்
அனேக உரையாடல்கள்


கடைசியில் நிகழ்ந்தேயாகவேண்டிய ஒன்றாக இருக்கிறது
மரணம்

திருவாளர் ‘ழா’ கடைசியாக வந்துகொண்டிருக்கிறார்

உங்களுக்கு
திருவாளர் ‘ழா’ வைத் தெரிந்திருக்க
நியாயம் இல்லை
சட்டென
அடையாளம் காணவும்
முடியாது அவரை

இருப்பினும்
எல்லோரும் பேசிக் கொண்டிருக்கின்றனர்
அவர் புகழை
ஆளுமையை
தலைமைப் பண்பை.

பார்த்த நொடியில் உங்கள்
குணத்தைக் கூறும்
வல்லமை அவரிடம்
அதிகம் உண்டு.

நாத்திகத்தின் பக்கம் நின்று
நகம் கடித்துக்கொண்டிருக்குமவர்
ஆத்திகத்தின் பக்கமிருக்கும்
உங்களின்
கடும்நோய் தீர்க்க
வேப்பிலை கொண்டு
அவ்வப்போது
பாடமும் அடிப்பார்.

அதீத துல்லியத்துடன்
ஆடையுடுத்துமவர்
தலைக்கவசத்துடன் தான்
எப்போதும்
நகர்வலம் வருவார்.


அவரது அடிப்பொடியொருவர்
கழுத்துப்பட்டையை
கையில் கொடுத்து
அணிந்தால் அழகாவீரெனச் சொன்னார்.

கழுத்துப்பட்டையை
கட்டும் முயற்சியில்
குரல்வளை அறுந்து
தன் இன்னுயிர் துறந்தார்
எல்லாம் தெரிந்த திருவாளர் ‘ழா’

இப்போது திருவாளர் ‘ழா’
பிணமாக
பின்னால் வந்து கொண்டிருக்க
தீச்சட்டியுடன்
முன்னேறிக்கொண்டிருக்கிறார்
‘ழா’ வாக மாறத் துடிக்கும்
நம்மில் ஒருவர்

இயல்பு

அவளின் மதர்த்த முலைகளை
ஓரக்கண்களால் பார்க்கும்
உங்களை
நிலைகுலையச் செய்கிறது
அவளின்
அலட்சியப் பார்வை

நதியைப் புணர்ந்தவள்

கனவிலும் நினைவிலும்
பொங்கிப் பாயும் நதியின் பிரவாகத்தை
தன் கருவில் சுமக்கும் ஓர் யுவதி,
அந்நதி
தன்னை விட்டு விலகிச் செல்வதாக
தெரிவித்த அன்றிலிருந்துதான்
தெங்கும் தாழையும் பூத்துக்கிடந்த
இந்நிலப்பரப்பு
என்றென்றைக்குமாக
வறண்டுபோக ஆரம்பித்தது.

கிழக்கிலிருந்து மேற்கு நோக்கியும்
மேற்கிலிருந்து கிழக்காகவும்
கருநாரைகள் பறந்து செல்லும்
எல்லா நாட்களிலும்
தகிக்கும் மணல் மூடிக்கிடந்த
நதி போன திசையெங்கும்
நடந்தலைந்தாள் அவள்

கடுங்கோடையை அடுத்த
மழைக்காலத்திற்கு
காத்திருக்கத்தான் வேண்டும்
சில காலம்

நொச்சியும் தும்பையும்
பூத்தால்
ரொம்ப சந்தோஷம்

எது எப்படி இருந்தாலும்
நதியைப் புணர்ந்தவள்
நமக்கு முக்கியம்.

ஆதிராவின் அம்மாவை ஏன்தான் நான் காதலித்தேனோ?

விடைத்த குறியை மறைத்து மெல்ல
உன் அருகாமை வர
கருமேகம் திரண்டு மழை வலுக்கிறது

இலுப்பையும் வேம்பும் சடசடக்க
சடுதியில் தீப்பற்றிய சூழலில்
பீறிட்டெழுகிறது காமக் கடும்புனல்

நேற்றைப்போலவே இன்றும் கைக்கூடவேண்டி
சலனப்படும் மனதில்
ஆயிரமாயிரம் மந்திகள் ஓடித்திரிகின்றன

சூழலைப் புறந்தள்ளி
இன்று வேண்டாம் என்கிறாய்
பெருஞ் சீற்றத்தோடு வலுக்கிறது மழை

நிச்சயம் போகமாட்டாய் என்றுதான்
எண்ணியிருந்தேன்
நீ புறப்படும் வரை

அதன் பிறகான சம்பவங்கள்
அனைத்தும் வழக்கமாக நடப்பவைதான்

ஏக்கத்தின் சுடர்தாங்கிய என் இரவுகளில்
இன்னும் ஒன்று கூடவேண்டுமா செல்லமே
(கண்டராதித்தனுக்கு)